حَدَّثَنَا عَيَّاشُ بْنُ الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، رضى الله عنه قَالَ وَاصَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم آخِرَ الشَّهْرِ، وَوَاصَلَ أُنَاسٌ، مِنَ النَّاسِ فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ مُدَّ بِيَ الشَّهْرُ لَوَاصَلْتُ وِصَالاً يَدَعُ الْمُتَعَمِّقُونَ تَعَمُّقَهُمْ، إِنِّي لَسْتُ مِثْلَكُمْ، إِنِّي أَظَلُّ يُطْعِمُنِي رَبِّي وَيَسْقِينِ ". تَابَعَهُ سُلَيْمَانُ بْنُ مُغِيرَةَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
(Anas (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oyning oxirida (iftorsiz ravishda) visol qilar edilar; odamlardan baʼzilari ham visol (uzluksiz roʻza) qildilar. Bu Paygʻambar ﷺga yetganida, U zot: «Agar menga oy (yana) choʻzilganida (uzaytirilganida) edi, men shunday visol qilardimki, (toki) chuqur ketuvchilar oʻz chuqurlashishini (qattiqkashligini) tark qilardilar. Albatta, men sizlarga oʻxshash emasman; albatta, men — Robbim meni taomlantirib, ichiradigan holda tunayman», dedilar.