حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ أَسْقِي أَبَا طَلْحَةَ الأَنْصَارِيَّ وَأَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ وَأُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ شَرَابًا مِنْ فَضِيخٍ وَهْوَ تَمْرٌ فَجَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ الْخَمْرَ قَدْ حُرِّمَتْ. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أَنَسُ قُمْ إِلَى هَذِهِ الْجِرَارِ فَاكْسِرْهَا، قَالَ أَنَسٌ فَقُمْتُ إِلَى مِهْرَاسٍ لَنَا فَضَرَبْتُهَا بِأَسْفَلِهِ حَتَّى انْكَسَرَتْ.
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Abu Talha al-Ansoriy, Abu Ubayda ibn Jarroh va Ubay ibn Kaʼbga fazix (xurmodan tayyorlangan ichimlik)dan bir sharob quyib (tutib) turardim — u (fazix) — xurmo (sharbati). Shu payt ularning oldiga bir keluvchi kelib: «Albatta, xamr (mast qiluvchi ichimlik) harom qilindi», dedi. Abu Talha: «Ey Anas, mana bu xumlarning oldiga bor-da, ularni sindir!» dedi. Anas aytdi: Bas, men oʻzimizning bir mihros (tosh oʻgʻir)imizning oldiga borib, uning pastki (tomoni) bilan ularga urdim — toki ular singuncha.