حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ لَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ صَلَّى نَحْوَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ، أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُحِبُّ أَنْ يُوَجَّهَ إِلَى الْكَعْبَةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى
﴿ قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا ﴾ فَوُجِّهَ نَحْوَ الْكَعْبَةِ، وَصَلَّى مَعَهُ رَجُلٌ الْعَصْرَ، ثُمَّ خَرَجَ فَمَرَّ عَلَى قَوْمٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ هُوَ يَشْهَدُ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّهُ قَدْ وُجِّهَ إِلَى الْكَعْبَةِ. فَانْحَرَفُوا وَهُمْ رُكُوعٌ فِي صَلاَةِ الْعَصْرِ.(Baroʼ (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ Madinaga kelganlarida, Baytul-Maqdis (Quddus) tomon — oʻn olti yoki oʻn yetti oy — namoz oʻqidilar; U zot esa Kaʼbaga (qarab) yuzlanishni yaxshi koʻrardilar. Bas, Alloh taolo: ‹Darhaqiqat, Biz yuzingning osmonga (umid bilan) burilishini koʻrmoqdamiz; bas, albatta, Biz seni oʻzing rozi boʻladigan qiblaga qaratamiz...› (Baqara surasi, 144-oyat)ni nozil qildi. Bas, U zot Kaʼbaga (qarab) yuzlantirildilar. Bir kishi U zot bilan (birga) asrni oʻqigan edi; soʻng u chiqib, ansorlardan bir qavmning yonidan oʻtdi-da: ‹Men Paygʻambar ﷺ bilan (birga) namoz oʻqiganimga va U zot Kaʼbaga (qarab) yuzlantirilganlariga guvohlik beraman›, dedi. Bas, ular — asr namozida rukuʼda (turgan) holda — (Kaʼbaga qarab) burildilar.