حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ بَيْنَا النَّاسُ بِقُبَاءٍ فِي صَلاَةِ الصُّبْحِ إِذْ جَاءَهُمْ آتٍ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أُنْزِلَ عَلَيْهِ اللَّيْلَةَ قُرْآنٌ، وَقَدْ أُمِرَ أَنْ يَسْتَقْبِلَ الْكَعْبَةَ فَاسْتَقْبِلُوهَا. وَكَانَتْ وُجُوهُهُمْ إِلَى الشَّأْمِ فَاسْتَدَارُوا إِلَى الْكَعْبَةِ.
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Odamlar Quboʼda bomdod namozida (turgan) ekanlar, mana, ularning oldiga bir keluvchi kelib: «Albatta, Rasululloh ﷺga bu kecha Qurʼon nozil qilindi va U zot Kaʼbaga yuzlanish (qibla qilish)ga buyurildi; bas, sizlar (ham) unga yuzlaninglar», dedi. Ularning yuzlari Shomga (qarab) edi; bas, ular Kaʼbaga (qarab) burildilar.