حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ رِبْعِيٍّ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَوَى إِلَى فِرَاشِهِ قَالَ " اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْيَا وَأَمُوتُ ". وَإِذَا أَصْبَحَ قَالَ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
(Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻz toʻshaklariga (yotishga) kelganlarida: «Allohumma bismika ahyo va amut (Allohim, Sening isming bilan tirilaman va oʻlaman)», der edilar; tong otganida esa: «Alhamdulillahillaziy ahyana baʼdama amatana va ilayhin-nushur (Bizni oʻldirgan (uxlatgan)idan keyin tiriltirgan Allohga hamd boʻlsin; qaytish Uning (huzuriga)dir)», der edilar.