حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَخَذَ مَضْجَعَهُ مِنَ اللَّيْلِ قَالَ " بِاسْمِكَ نَمُوتُ وَنَحْيَا، فَإِذَا اسْتَيْقَظَ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَحْيَانَا بَعْدَ مَا أَمَاتَنَا وَإِلَيْهِ النُّشُورُ ".
(Abu Zar (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ kechasi oʻz yotogʻiga kelganlarida: «Bismika namutu va nahyo (Sening isming bilan oʻlamiz va tirilamiz)», der edilar; uygʻonganlarida esa: «Alhamdulillahillaziy ahyana baʼdama amatana va ilayhin-nushur (Bizni oʻldirganidan keyin tiriltirgan Allohga hamd; qaytish Uning (huzuriga)dir)», der edilar.