حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الصَّوْمُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ يَدَعُ شَهْوَتَهُ وَأَكْلَهُ وَشُرْبَهُ مِنْ أَجْلِي، وَالصَّوْمُ جُنَّةٌ، وَلِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ حِينَ يُفْطِرُ وَفَرْحَةٌ حِينَ يَلْقَى رَبَّهُ، وَلَخَلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qildiki,) U zot: «Alloh azza va jalla: ‹Roʻza — Men uchundir va uning (ajrini) Men beraman; (banda) oʻz shahvatini, yeyishini va ichishini Mening (rizoyatim) uchun tark qiladi›, deydi. Roʻza — qalqondir; roʻzador uchun ikki quvonch bor: bir quvonch — u iftor qilganida, bir quvonch — u Robbiga yoʻliqqanida. Roʻzadorning ogʻzi hidi — Allohning huzurida misk hididan koʻra xushboʻyroqdir», dedilar.)