وَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يَؤُمُّهُمْ فِي مَسْجِدِ قُبَاءٍ، وَكَانَ كُلَّمَا افْتَتَحَ سُورَةً يَقْرَأُ بِهَا لَهُمْ فِي الصَّلاَةِ مِمَّا يَقْرَأُ بِهِ افْتَتَحَ بِ ـ {قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ} حَتَّى يَفْرُغَ مِنْهَا، ثُمَّ يَقْرَأُ سُورَةً أُخْرَى مَعَهَا، وَكَانَ يَصْنَعُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ، فَكَلَّمَهُ أَصْحَابُهُ فَقَالُوا إِنَّكَ تَفْتَتِحُ بِهَذِهِ السُّورَةِ، ثُمَّ لاَ تَرَى أَنَّهَا تُجْزِئُكَ حَتَّى تَقْرَأَ بِأُخْرَى، فَإِمَّا أَنْ تَقْرَأَ بِهَا وَإِمَّا أَنْ تَدَعَهَا وَتَقْرَأَ بِأُخْرَى. فَقَالَ مَا أَنَا بِتَارِكِهَا، إِنْ أَحْبَبْتُمْ أَنْ أَؤُمَّكُمْ بِذَلِكَ فَعَلْتُ، وَإِنْ كَرِهْتُمْ تَرَكْتُكُمْ. وَكَانُوا يَرَوْنَ أَنَّهُ مِنْ أَفْضَلِهِمْ، وَكَرِهُوا أَنْ يَؤُمَّهُمْ غَيْرُهُ، فَلَمَّا أَتَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرُوهُ الْخَبَرَ فَقَالَ " يَا فُلاَنُ مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تَفْعَلَ مَا يَأْمُرُكَ بِهِ أَصْحَابُكَ وَمَا يَحْمِلُكَ عَلَى لُزُومِ هَذِهِ السُّورَةِ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ ". فَقَالَ إِنِّي أُحِبُّهَا. فَقَالَ " حُبُّكَ إِيَّاهَا أَدْخَلَكَ الْجَنَّةَ ".
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ansordan bir kishi Quba masjidida ansorga imomlik qilar edi; u namozda biror narsa oʻqimoqchi boʻlsa, avval ‹Qul huvalloohu ahad› (Ixlos surasi)ni oʻqish odati bor edi. Bu surani tugatgach, u bilan birga yana boshqa surani oʻqir edi. Har rakatda shu tariqa qilar edi. Sahobalari u bilan bu haqda gaplashdi va: «Sen bu surani oʻqiyapsan, uni kifoya deb hisoblamay, soʻng yana boshqasini oʻqiyapsan. Yo uni yolgʻiz oʻqi, yo uni qoʻyib boshqa (bir surani) oʻqi», — dedi. U: «Men uni hech qachon qoʻymayman; agar shu shartda menga imomlik qilishni xohlasangiz, durust; aks holda men sizlarni tark etaman», — dedi. Ular uni oʻzlaridan eng yaxshi (kishi) deb bilar va boshqa birovning imomlik qilishini yoqtirmas edi. Paygʻambar ﷺ odatdagidek ularning oldiga borganlarida, ular bu haqda u zotga aytdi. Paygʻambar ﷺ unga yuzlanib: «Ey falonchi, sahobalaring soʻragan narsani qilishdan seni nima toʻsyapti? Nega har rakatda aynan bu surani oʻqiyapsan?» — dedilar. U: «Men bu surani sevaman», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Bu surani sevganing seni jannatga kirgizadi», — dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ансордан бир киши Қуба масжидида ансорга имомлик қилар эди; у намозда бирор нарса ўқимоқчи бўлса, аввал ‹Қул ҳуваллооҳу аҳад› (Ихлос сураси)ни ўқиш одати бор эди. Бу сурани тугатгач, у билан бирга яна бошқа сурани ўқир эди. Ҳар ракатда шу тариқа қилар эди. Саҳобалари у билан бу ҳақда гаплашди ва: «Сен бу сурани ўқияпсан, уни кифоя деб ҳисобламай, сўнг яна бошқасини ўқияпсан. Ё уни ёлғиз ўқи, ё уни қўйиб бошқа (бир сурани) ўқи», — деди. У: «Мен уни ҳеч қачон қўймайман; агар шу шартда менга имомлик қилишни хоҳласангиз, дуруст; акс ҳолда мен сизларни тарк этаман», — деди. Улар уни ўзларидан энг яхши (киши) деб билар ва бошқа бировнинг имомлик қилишини ёқтирмас эди. Пайғамбар ﷺ одатдагидек уларнинг олдига борганларида, улар бу ҳақда у зотга айтди. Пайғамбар ﷺ унга юзланиб: «Эй фалончи, саҳобаларинг сўраган нарсани қилишдан сени нима тўсяпти? Нега ҳар ракатда айнан бу сурани ўқияпсан?» — дедилар. У: «Мен бу сурани севаман», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Бу сурани севганинг сени жаннатга киргизади», — дедилар.