حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا مَعْبَدٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَفْعَ الصَّوْتِ بِالذِّكْرِ حِينَ يَنْصَرِفُ النَّاسُ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ كَانَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتُ أَعْلَمُ إِذَا انْصَرَفُوا بِذَلِكَ إِذَا سَمِعْتُهُ.
Abu Maʼbad (Ibn Abbosdan — u Ibn Abbosning ozod qilingan quli edi) rivoyat qiladi: Ibn Abbos menga: «Paygʻambar ﷺ hayotlik paytlarida farz jamoat namozlaridan keyin Allohga jahriy (ovoz chiqarib) hamd aytish odat edi», — dedi. Ibn Abbos yana: «Men zikrni eshitganimda, farz jamoat namozi tugaganini bilar edim», — dedi.Абу Маъбад (Ибн Аббосдан — у Ибн Аббоснинг озод қилинган қули эди) ривоят қилади: Ибн Аббос менга: «Пайғамбар ﷺ ҳаётлик пайтларида фарз жамоат намозларидан кейин Аллоҳга жаҳрий (овоз чиқариб) ҳамд айтиш одат эди», — деди. Ибн Аббос яна: «Мен зикрни эшитганимда, фарз жамоат намози тугаганини билар эдим», — деди.