حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الأَسْوَدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَرَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم النَّجْمَ بِمَكَّةَ فَسَجَدَ فِيهَا، وَسَجَدَ مَنْ مَعَهُ، غَيْرَ شَيْخٍ أَخَذَ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى جَبْهَتِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا. فَرَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ قُتِلَ كَافِرًا.
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Makkada Najm surasini oʻqidilar va uni oʻqiyotib sajda qildilar; u zot bilan birga boʻlganlar ham shunday qildi — faqat bir chol mustasno: u bir hovuch mayda tosh yoki tuproq olib, uni peshanasiga koʻtarib: «Bu menga kifoya», — dedi. Keyinchalik men uni kofir holda oʻldirilgan koʻrdim.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Маккада Нажм сурасини ўқидилар ва уни ўқиётиб сажда қилдилар; у зот билан бирга бўлганлар ҳам шундай қилди — фақат бир чол мустасно: у бир ҳовуч майда тош ёки тупроқ олиб, уни пешанасига кўтариб: «Бу менга кифоя», — деди. Кейинчалик мен уни кофир ҳолда ўлдирилган кўрдим.