حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ سُورَةَ النَّجْمِ فَسَجَدَ بِهَا، فَمَا بَقِيَ أَحَدٌ مِنَ الْقَوْمِ إِلاَّ سَجَدَ، فَأَخَذَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ، فَرَفَعَهُ إِلَى وَجْهِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا، فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا.
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ Najm surasini oʻqidilar va uni oʻqiyotib sajda qildilar; barcha odamlar (ham) sajda qildi; odamlar ichidagi bir kishi esa bir hovuch tosh yoki tuproq olib, uni yuziga koʻtarib: «Bu menga kifoya», — dedi. Keyinchalik men uni kofir holda oʻldirilgan koʻrdim.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ Нажм сурасини ўқидилар ва уни ўқиётиб сажда қилдилар; барча одамлар (ҳам) сажда қилди; одамлар ичидаги бир киши эса бир ҳовуч тош ёки тупроқ олиб, уни юзига кўтариб: «Бу менга кифоя», — деди. Кейинчалик мен уни кофир ҳолда ўлдирилган кўрдим.