حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ،. وَحَدَّثَنِي مَحْمُودٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ الرَّجُلُ فِي حَيَاةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى رُؤْيَا قَصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَمَنَّيْتُ أَنْ أَرَى رُؤْيَا فَأَقُصَّهَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكُنْتُ غُلاَمًا شَابًّا، وَكُنْتُ أَنَامُ فِي الْمَسْجِدِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَيْتُ فِي النَّوْمِ كَأَنَّ مَلَكَيْنِ أَخَذَانِي فَذَهَبَا بِي إِلَى النَّارِ فَإِذَا هِيَ مَطْوِيَّةٌ كَطَىِّ الْبِئْرِ، وَإِذَا لَهَا قَرْنَانِ، وَإِذَا فِيهَا أُنَاسٌ قَدْ عَرَفْتُهُمْ فَجَعَلْتُ أَقُولُ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ ـ قَالَ ـ فَلَقِيَنَا مَلَكٌ آخَرُ فَقَالَ لِي لَمْ تُرَعْ. فَقَصَصْتُهَا عَلَى حَفْصَةَ فَقَصَّتْهَا حَفْصَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ، لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ ". فَكَانَ بَعْدُ لاَ يَنَامُ مِنَ اللَّيْلِ إِلاَّ قَلِيلاً.
Solimning otasi (Abdulloh ibn Umar) (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hayotlik paytlarida kim tush koʻrsa, uni Rasululloh ﷺ ga aytib berar edi. Men ham bir tush koʻrib, uni Rasululloh ﷺ ga aytib berishni orzu qilar edim. Men oʻsmir yigit edim va Paygʻambar ﷺ hayotlik paytlarida masjidda uxlar edim. Men tushimda ikki farishta meni ushlab, oʻti — quduqdek — atrofiga qurilgan doʻzaxga olib borganini koʻrdim; unda ikki ustun bor edi va undagi odamlarni men tanir edim. Men: ‹Doʻzaxdan Allohga panoh tilayman›, — deya boshladim. Soʻng men boshqa bir farishta bilan uchrashdim; u menga qoʻrqmaslikni aytdi. Men tushni Hafsaga aytib berdim, u esa uni Rasululloh ﷺ ga aytib berdi. Paygʻambar ﷺ: «Abdulloh — yaxshi kishi. Koshki, u tahajjud (namozi) oʻqisa edi», — dedilar. Shundan keyin Abdulloh (yaʼni Solimning otasi) kechasi ozgina uxlaydigan boʻldi.Солимнинг отаси (Абдуллоҳ ибн Умар) (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳаётлик пайтларида ким туш кўрса, уни Расулуллоҳ ﷺ га айтиб берар эди. Мен ҳам бир туш кўриб, уни Расулуллоҳ ﷺ га айтиб беришни орзу қилар эдим. Мен ўсмир йигит эдим ва Пайғамбар ﷺ ҳаётлик пайтларида масжидда ухлар эдим. Мен тушимда икки фаришта мени ушлаб, ўти — қудуқдек — атрофига қурилган дўзахга олиб борганини кўрдим; унда икки устун бор эди ва ундаги одамларни мен танир эдим. Мен: ‹Дўзахдан Аллоҳга паноҳ тилайман›, — дея бошладим. Сўнг мен бошқа бир фаришта билан учрашдим; у менга қўрқмасликни айтди. Мен тушни Ҳафсага айтиб бердим, у эса уни Расулуллоҳ ﷺ га айтиб берди. Пайғамбар ﷺ: «Абдуллоҳ — яхши киши. Кошки, у таҳажжуд (намози) ўқиса эди», — дедилар. Шундан кейин Абдуллоҳ (яъни Солимнинг отаси) кечаси озгина ухлайдиган бўлди.