حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ " تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ". فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ. فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ. فَقَالَ لَهُ " مَاذَا تَرَى ". قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ". فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ. فَقَالَ " اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ". فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ". وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ، يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم. فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ". وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ، أَوْ زَمْزَمَةٌ. وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ. وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar Paygʻambar ﷺ bilan bir guruh kishilar qatorida Ibn Sayyodning oldiga — to uni Bani Magʻola tepaliklari yaqinida bolalar bilan oʻynab turgan holda koʻrganlarigacha — bordi. Oʻsha paytda Ibn Sayyod balogʻatga yaqinlashgan edi va u (bizni) sezmadi — to Paygʻambar ﷺ uni qoʻllari bilan urib (turtib): «Men Allohning Rasuli ekanligimga guvohlik berasanmi?» — deganlarigacha. Ibn Sayyod u zotga qarab: «Men sizning ‹ummiylar (savodsizlar)ning Rasuli› ekanligingizga guvohlik beraman», — dedi. Soʻng Ibn Sayyod Paygʻambar ﷺ ga: «Men Allohning Rasuli ekanligimga guvohlik berasizmi?» — dedi. Paygʻambar ﷺ uni inkor qilib: «Men Allohga va Uning paygʻambarlariga iymon keltirdim», — dedilar. Soʻng u zot (Ibn Sayyodga): «Sen nima koʻryapsan?» — dedilar. Ibn Sayyod: «Menga rostgoʻy(lar) va yolgʻonchi(lar) keladi», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Sen bu ishda chalkashib qolgansan», — dedilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ unga: «Men sen uchun (xayolimda) bir narsa yashir(ib qoʻy)dim; (uni bila olasanmi?)» — dedilar. Ibn Sayyod: «(U) — ad-Duxx (tutun)», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Yoʻqol (xor boʻl); sen oʻz chegarangdan oʻta olmaysan», — dedilar. Shunda Umar: «Yo Rasululloh, menga ruxsat bering — uning boshini olay (chopay)», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Agar u oʻsha (Dajjol) boʻlsa, sen unga kuching yetmaydi; agar u (Dajjol) boʻlmasa, uni oʻldirishdan foyda yoʻq», — dedilar. (Ibn Umar qoʻshdi:) Keyinchalik Rasululloh ﷺ Ubay ibn Kaʼb bilan — Ibn Sayyod turgan xurmozorga — yana bordilar. Paygʻambar ﷺ — Ibn Sayyod u zotni koʻrmasdan oldin — undan biror narsa eshitishni xohladilar va u zot uni — choyshab bilan oʻrangan, undan gʻuldur-gʻuldur (ovozlari) eshitilib turgan holda — koʻrdilar. Ibn Sayyodning onasi Allohning Paygʻambari ﷺ ni — u zot xurmo daraxtlari tanalari ortida (panada) turgan holda — koʻrdi va Ibn Sayyodga: «Ey Sof! (bu Ibn Sayyodning ismi edi) Mana Muhammad (keldi)», — deb (xitob qildi). Shu bilan Ibn Sayyod (oʻrnidan) turdi. Paygʻambar ﷺ: «Agar bu ayol uni (oʻz holiga) qoldirgan (bezovta qilmagan) boʻlganda, Ibn Sayyod oʻz ishining haqiqatini oshkor qilar edi», — dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар Пайғамбар ﷺ билан бир гуруҳ кишилар қаторида Ибн Сайёднинг олдига — то уни Бани Мағола тепаликлари яқинида болалар билан ўйнаб турган ҳолда кўрганларигача — борди. Ўша пайтда Ибн Сайёд балоғатга яқинлашган эди ва у (бизни) сезмади — то Пайғамбар ﷺ уни қўллари билан уриб (туртиб): «Мен Аллоҳнинг Расули эканлигимга гувоҳлик берасанми?» — деганларигача. Ибн Сайёд у зотга қараб: «Мен сизнинг ‹уммийлар (саводсизлар)нинг Расули› эканлигингизга гувоҳлик бераман», — деди. Сўнг Ибн Сайёд Пайғамбар ﷺ га: «Мен Аллоҳнинг Расули эканлигимга гувоҳлик берасизми?» — деди. Пайғамбар ﷺ уни инкор қилиб: «Мен Аллоҳга ва Унинг пайғамбарларига иймон келтирдим», — дедилар. Сўнг у зот (Ибн Сайёдга): «Сен нима кўряпсан?» — дедилар. Ибн Сайёд: «Менга ростгўй(лар) ва ёлғончи(лар) келади», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Сен бу ишда чалкашиб қолгансан», — дедилар. Сўнг Пайғамбар ﷺ унга: «Мен сен учун (хаёлимда) бир нарса яшир(иб қўй)дим; (уни била оласанми?)» — дедилар. Ибн Сайёд: «(У) — ад-Духх (тутун)», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Йўқол (хор бўл); сен ўз чегарангдан ўта олмайсан», — дедилар. Шунда Умар: «Ё Расулуллоҳ, менга рухсат беринг — унинг бошини олай (чопай)», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Агар у ўша (Дажжол) бўлса, сен унга кучинг етмайди; агар у (Дажжол) бўлмаса, уни ўлдиришдан фойда йўқ», — дедилар. (Ибн Умар қўшди:) Кейинчалик Расулуллоҳ ﷺ Убай ибн Каъб билан — Ибн Сайёд турган хурмозорга — яна бордилар. Пайғамбар ﷺ — Ибн Сайёд у зотни кўрмасдан олдин — ундан бирор нарса эшитишни хоҳладилар ва у зот уни — чойшаб билан ўранган, ундан ғулдур-ғулдур (овозлари) эшитилиб турган ҳолда — кўрдилар. Ибн Сайёднинг онаси Аллоҳнинг Пайғамбари ﷺ ни — у зот хурмо дарахтлари таналари ортида (панада) турган ҳолда — кўрди ва Ибн Сайёдга: «Эй Соф! (бу Ибн Сайёднинг исми эди) Мана Муҳаммад (келди)», — деб (хитоб қилди). Шу билан Ибн Сайёд (ўрнидан) турди. Пайғамбар ﷺ: «Агар бу аёл уни (ўз ҳолига) қолдирган (безовта қилмаган) бўлганда, Ибн Сайёд ўз ишининг ҳақиқатини ошкор қилар эди», — дедилар.