حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ، عَنْ وَرْقَاءَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ أَهْلُ الْيَمَنِ يَحُجُّونَ وَلاَ يَتَزَوَّدُونَ وَيَقُولُونَ نَحْنُ الْمُتَوَكِّلُونَ، فَإِذَا قَدِمُوا مَكَّةَ سَأَلُوا النَّاسَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى [quran sura="2" aya_start="197" aya_end="197"]{وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى}. رَوَاهُ ابْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرٍو عَنْ عِكْرِمَةَ مُرْسَلاً.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Yaman ahli haj qilishga kelar va oʻzlari bilan yetarli ozuqa olib kelmas edi hamda: ‹Biz Allohga tavakkal qilamiz›, — der edi. Ular Madinaga yetib kelganda, odamlardan (narsa) tilar edi; bas, Alloh: ‹(Safarga) ozuqa olinglar; (lekin) eng yaxshi ozuqa — Allohdan qoʻrqish (taqvo)dir› (Baqara, 197), — degan (oyatni) nozil qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Яман аҳли ҳаж қилишга келар ва ўзлари билан етарли озуқа олиб келмас эди ҳамда: ‹Биз Аллоҳга таваккал қиламиз›, — дер эди. Улар Мадинага етиб келганда, одамлардан (нарса) тилар эди; бас, Аллоҳ: ‹(Сафарга) озуқа олинглар; (лекин) энг яхши озуқа — Аллоҳдан қўрқиш (тақво)дир› (Бақара, 197), — деган (оятни) нозил қилди.