حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ مَعَهُ بِالْمَدِينَةِ الظُّهْرَ أَرْبَعًا، وَالْعَصْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ بَاتَ بِهَا حَتَّى أَصْبَحَ، ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى اسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ، حَمِدَ اللَّهَ وَسَبَّحَ وَكَبَّرَ، ثُمَّ أَهَلَّ بِحَجٍّ وَعُمْرَةٍ، وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهِمَا، فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَ النَّاسَ فَحَلُّوا، حَتَّى كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ أَهَلُّوا بِالْحَجِّ قَالَ وَنَحَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَدَنَاتٍ بِيَدِهِ قِيَامًا، وَذَبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ كَبْشَيْنِ أَمْلَحَيْنِ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَالَ بَعْضُهُمْ هَذَا عَنْ أَيُّوبَ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَنَسٍ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Madinada peshin namozining toʻrt rakatini oʻqidilar — biz u zot bilan birga edik — va Zulhulayfada asr namozining ikki rakatini oʻqidilar, soʻng u yerda tong otguncha tundilar; soʻng u zot (ulovga) mindilar va Baydoʼga yetganlarida, Allohga hamd, tasbeh va takbir aytdilar (yaʼni Alhamdulilloh, Subhanalloh va Allohu akbar). Soʻng u zot va u zot bilan birga boʻlgan odamlar — haj va umra qilish niyatida — talbiya aytdi. Biz (Makkaga) yetib kelganda, u zot bizni — (umrani bajarib) ehromdan chiqishga — buyurdilar (faqat yonida Hadiy (qurbonlik mol) boʻlmaganlargina shunga buyurildi) — to Tarviya kuni (yaʼni Zulhijjaning sakkizinchisi)gacha, oʻshanda ular haj uchun ehrom bogʻladi. Paygʻambar ﷺ koʻp tuyalarni — tik turgan holda, oʻz qoʻllari bilan — soʻydilar. Rasululloh ﷺ Madinada ekanlarida, qora-oq rangli, shoxli ikki qoʻchqorni Alloh nomi bilan soʻydilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Мадинада пешин намозининг тўрт ракатини ўқидилар — биз у зот билан бирга эдик — ва Зулҳулайфада аср намозининг икки ракатини ўқидилар, сўнг у ерда тонг отгунча тундилар; сўнг у зот (уловга) миндилар ва Байдўга етганларида, Аллоҳга ҳамд, тасбеҳ ва такбир айтдилар (яъни Алҳамдулиллоҳ, Субҳаналлоҳ ва Аллоҳу акбар). Сўнг у зот ва у зот билан бирга бўлган одамлар — ҳаж ва умра қилиш ниятида — талбия айтди. Биз (Маккага) етиб келганда, у зот бизни — (умрани бажариб) эҳромдан чиқишга — буюрдилар (фақат ёнида Ҳадий (қурбонлик мол) бўлмаганларгина шунга буюрилди) — то Тарвия куни (яъни Зулҳижжанинг саккизинчиси)гача, ўшанда улар ҳаж учун эҳром боғлади. Пайғамбар ﷺ кўп туяларни — тик турган ҳолда, ўз қўллари билан — сўйдилар. Расулуллоҳ ﷺ Мадинада эканларида, қора-оқ рангли, шохли икки қўчқорни Аллоҳ номи билан сўйдилар.