Ubaydulloh ibn Abdulloh rivoyat qiladi: Ibn Abbos dedi: «Paygʻambar ﷺ ning kasallari ogʻirlashganda, u zot: ‹Menga (yozadigan) qogʻoz olib kelinglar, sizlarga bir narsa yozib beray — undan keyin adashmaysizlar›, — dedilar. Umar esa: ‹Paygʻambar qattiq betob, biz bilan Allohning Kitobi bor, bu bizga yetarli›, — dedi. Sahobalar bunda ixtilof qilib, shovqin koʻtarildi. Shunda Paygʻambar ﷺ: ‹Mendan (chetga) ketinglar; mening oldimda janjal qilishinglar toʻgʻri emas›, — dedilar». Ibn Abbos: «Rasululloh ﷺ ning u (vasiyat)ni yozib berishdan ularning ixtilof va shovqini sababli toʻsilgani — eng katta musibat edi», — der edi.Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ривоят қилади: Ибн Аббос деди: «Пайғамбар ﷺ нинг касаллари оғирлашганда, у зот: ‹Менга (ёзадиган) қоғоз олиб келинглар, сизларга бир нарса ёзиб берай — ундан кейин адашмайсизлар›, — дедилар. Умар эса: ‹Пайғамбар қаттиқ бетоб, биз билан Аллоҳнинг Китоби бор, бу бизга етарли›, — деди. Саҳобалар бунда ихтилоф қилиб, шовқин кўтарилди. Шунда Пайғамбар ﷺ: ‹Мендан (четга) кетинглар; менинг олдимда жанжал қилишинглар тўғри эмас›, — дедилар». Ибн Аббос: «Расулуллоҳ ﷺ нинг у (васият)ни ёзиб беришдан уларнинг ихтилоф ва шовқини сабабли тўсилгани — энг катта мусибат эди», — дер эди.