حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ ثَابِتًا الْبُنَانِيَّ، يَسْأَلُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَكُنْتُمْ تَكْرَهُونَ الْحِجَامَةَ لِلصَّائِمِ قَالَ لاَ. إِلاَّ مِنْ أَجْلِ الضَّعْفِ. وَزَادَ شَبَابَةُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Sobit al-Bunoniy (Anasdan) rivoyat qiladi: Anas ibn Molikdan — ular roʻzador kishi uchun hijomani noxush koʻrar midi, deb — soʻraldi. U ‹yoʻq› (deb javob berdi) va: «Faqat u (hijoma) zaiflik (holsizlik) keltirsa (uni noxush koʻrar edik)», — dedi.Собит ал-Буноний (Анасдан) ривоят қилади: Анас ибн Моликдан — улар рўзадор киши учун ҳижомани нохуш кўрар миди, деб — сўралди. У ‹йўқ› (деб жавоб берди) ва: «Фақат у (ҳижома) заифлик (ҳолсизлик) келтирса (уни нохуш кўрар эдик)», — деди.