حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سَالِمٌ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَيْرٌ، مَوْلَى أُمِّ الْفَضْلِ أَنَّ أُمَّ، الْفَضْلِ حَدَّثَتْهُ ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ أَبِي النَّضْرِ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عُمَيْرٍ مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْعَبَّاسِ عَنْ أُمِّ الْفَضْلِ بِنْتِ الْحَارِثِ أَنَّ نَاسًا تَمَارَوْا عِنْدَهَا يَوْمَ عَرَفَةَ فِي صَوْمِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ بَعْضُهُمْ هُوَ صَائِمٌ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ لَيْسَ بِصَائِمٍ. فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ بِقَدَحِ لَبَنٍ وَهْوَ وَاقِفٌ عَلَى بَعِيرِهِ فَشَرِبَهُ.
Ummul-Fazl bint Horis (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Odamlar Arafa kuni men bilan birga ekan, ular — Paygʻambar ﷺ roʻzador midi yoki yoʻqmi — (degan masalada) ixtilof qildi: baʼzilari u zot roʻzador, dedi; baʼzilari esa u zot roʻzador emas, dedi. Bas, men u zotga — u zot tuyasi ustida (minib) turgan paytda — sutga toʻla bir kosa (idish) joʻnatdim va u zot uni ichdilar».Уммул-Фазл бинт Ҳорис (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Одамлар Арафа куни мен билан бирга экан, улар — Пайғамбар ﷺ рўзадор миди ёки йўқми — (деган масалада) ихтилоф қилди: баъзилари у зот рўзадор, деди; баъзилари эса у зот рўзадор эмас, деди. Бас, мен у зотга — у зот туяси устида (миниб) турган пайтда — сутга тўла бир коса (идиш) жўнатдим ва у зот уни ичдилар».