حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيُدْخِلُ عَلَىَّ رَأْسَهُ وَهْوَ فِي الْمَسْجِدِ فَأُرَجِّلُهُ، وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةٍ، إِذَا كَانَ مُعْتَكِفًا
Paygʻambar ﷺ ning zavjasi Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ — u zot masjidda ekanlarida — boshini (uyga) kirgizar edilar va men u zotning sochini tarar hamda (unga) yogʻ surar edim. U zot eʼtikofda ekanlarida — ehtiyojdan boshqa (hol) uchun — uyga kirmas edilar.Пайғамбар ﷺ нинг завжаси Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ — у зот масжидда эканларида — бошини (уйга) киргизар эдилар ва мен у зотнинг сочини тарар ҳамда (унга) ёғ сурар эдим. У зот эътикофда эканларида — эҳтиёждан бошқа (ҳол) учун — уйга кирмас эдилар.