حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَكْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ حَضَرَتِ الصَّلاَةُ، فَقَامَ مَنْ كَانَ قَرِيبَ الدَّارِ إِلَى أَهْلِهِ، وَبَقِيَ قَوْمٌ، فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِخْضَبٍ مِنْ حِجَارَةٍ فِيهِ مَاءٌ، فَصَغُرَ الْمِخْضَبُ أَنْ يَبْسُطَ فِيهِ كَفَّهُ، فَتَوَضَّأَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ. قُلْنَا كَمْ كُنْتُمْ قَالَ ثَمَانِينَ وَزِيَادَةً.
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Namoz vaqti boʻldi; uylari yaqin boʻlganlar turib, ahliga (tahorat olgani) ketdi, baʼzilari (oʻtirgan holda) qoldi. Soʻng Rasululloh ﷺ ga suvli naqshli bir tagora (mixdab) keltirildi. Tagora kichik edi — qoʻlni yozishga ham keng emas edi; shunga qaramay, hamma odam undan tahorat oldi. (Roviy: ‹Biz Anasdan: ‹Necha kishi edingiz?› — deb soʻradik. Anas: ‹Sakson yoki undan koʻproq edik›, — dedi.) (Bu Rasululloh ﷺ ning moʻjizalaridan biri edi.)Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Намоз вақти бўлди; уйлари яқин бўлганлар туриб, аҳлига (таҳорат олгани) кетди, баъзилари (ўтирган ҳолда) қолди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ га сувли нақшли бир тагора (михдаб) келтирилди. Тагора кичик эди — қўлни ёзишга ҳам кенг эмас эди; шунга қарамай, ҳамма одам ундан таҳорат олди. (Ровий: ‹Биз Анасдан: ‹Неча киши эдингиз?› — деб сўрадик. Анас: ‹Саксон ёки ундан кўпроқ эдик›, — деди.) (Бу Расулуллоҳ ﷺ нинг мўжизаларидан бири эди.)