Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan paytda chanqab qoldi va bir quduqqa tushib, undan suv ichdi. Undan chiqqanda, u — haddan tashqari chanqoqdan tilini osiltirib (hansirab), tuproqni yalayotgan — bir itni koʻrdi. U kishi: ‹Bu (it) — men duch kelgan (chanqoq) muammodan aziyat chekyapti›, — dedi. Bas, u (yana quduqqa tushib), oʻz kovushini suv bilan toʻldirdi, uni tishlari bilan tutdi, (yuqoriga) chiqdi va itni sugʻordi. Alloh uning (yaxshi) amalidan minnatdor boʻldi va uni kechirdi», — dedilar. Odamlar: «Yo Rasululloh, bizga hayvonlarga xizmat qilishda (ham) savob bormi?» — dedi. U zot: «Ha, har bir tirik jonzotga (xizmat qilishda) savob bor», — deb javob berdilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Бир киши йўлда кетаётган пайтда чанқаб қолди ва бир қудуққа тушиб, ундан сув ичди. Ундан чиққанда, у — ҳаддан ташқари чанқоқдан тилини осилтириб (ҳансираб), тупроқни ялаётган — бир итни кўрди. У киши: ‹Бу (ит) — мен дуч келган (чанқоқ) муаммодан азият чекяпти›, — деди. Бас, у (яна қудуққа тушиб), ўз ковушини сув билан тўлдирди, уни тишлари билан тутди, (юқорига) чиқди ва итни суғорди. Аллоҳ унинг (яхши) амалидан миннатдор бўлди ва уни кечирди», — дедилар. Одамлар: «Ё Расулуллоҳ, бизга ҳайвонларга хизмат қилишда (ҳам) савоб борми?» — деди. У зот: «Ҳа, ҳар бир тирик жонзотга (хизмат қилишда) савоб бор», — деб жавоб бердилар.