حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ خَاصَمَ الزُّبَيْرَ فِي شِرَاجٍ مِنَ الْحَرَّةِ يَسْقِي بِهَا النَّخْلَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ـ فَأَمَرَهُ بِالْمَعْرُوفِ ـ ثُمَّ أَرْسِلْ إِلَى جَارِكَ ". فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ. فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ حَتَّى يَرْجِعَ الْمَاءُ إِلَى الْجَدْرِ ". وَاسْتَوْعَى لَهُ حَقَّهُ. فَقَالَ الزُّبَيْرُ وَاللَّهِ إِنَّ هَذِهِ الآيَةَ أُنْزِلَتْ فِي ذَلِكَ [quran sura="4" aya_start="65" aya_end="65"]{َلاَ وَرَبِّكِ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ}. قَالَ لِي ابْنُ شِهَابٍ فَقَدَّرَتِ الأَنْصَارُ وَالنَّاسُ قَوْلَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ ". وَكَانَ ذَلِكَ إِلَى الْكَعْبَيْنِ.
Urva ibn Zubayr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir ansoriy kishi Zubayr bilan — xurmozorlarni sugʻorishda ishlatiladigan Harradagi bir ariq haqida — janjallashdi. Allohning Rasuli ﷺ Zubayrni meʼyorda (adolatli) boʻlishga buyurib: «Ey Zubayr! Avval (oʻz yeringni) sugʻor, soʻng suvni qoʻshning uchun qoldir», — dedilar. Ansoriy: «(Bu) — u sizning ammangizning oʻgʻli boʻlgani uchunmi?» — dedi. Shunda Allohning Rasuli ﷺ ning yuzi (rangi) oʻzgardi va u zot: «Ey Zubayr! (Oʻz yeringni) sugʻor va suvni — to u daraxtlar atrofidagi (chuqurchalar orasidagi) devorchalarga yetguncha — (oʻz yeringda) ushlab tur», — dedilar. Bas, Allohning Rasuli ﷺ Zubayrga uning toʻliq haqini berdi. Zubayr: «Allohga qasamki, mana bu oyat shu munosabat bilan nozil boʻldi», — dedi: ‹Yoʻq, Robbingga qasamki, ular — oʻz orasidagi nizolarda seni hakam qilmaguncha — (haqiqiy) moʻmin boʻlmaydi› (Niso, 65). Ibn Shihob Jurayjga: «Ansorlar va boshqa odamlar Paygʻambar ﷺ ning ‹Suvni — to u daraxtlar atrofidagi devorchalarga yetguncha — (oʻz yeringda) ushlab tur› degan soʻzini — toʻpiq(qacha) (suv yetishi) deb izohladi», — dedi.Урва ибн Зубайр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир ансорий киши Зубайр билан — хурмозорларни суғоришда ишлатиладиган Ҳаррадаги бир ариқ ҳақида — жанжаллашди. Аллоҳнинг Расули ﷺ Зубайрни меъёрда (адолатли) бўлишга буюриб: «Эй Зубайр! Аввал (ўз ерингни) суғор, сўнг сувни қўшнинг учун қолдир», — дедилар. Ансорий: «(Бу) — у сизнинг аммангизнинг ўғли бўлгани учунми?» — деди. Шунда Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг юзи (ранги) ўзгарди ва у зот: «Эй Зубайр! (Ўз ерингни) суғор ва сувни — то у дарахтлар атрофидаги (чуқурчалар орасидаги) деворчаларга етгунча — (ўз ерингда) ушлаб тур», — дедилар. Бас, Аллоҳнинг Расули ﷺ Зубайрга унинг тўлиқ ҳақини берди. Зубайр: «Аллоҳга қасамки, мана бу оят шу муносабат билан нозил бўлди», — деди: ‹Йўқ, Роббингга қасамки, улар — ўз орасидаги низоларда сени ҳакам қилмагунча — (ҳақиқий) мўмин бўлмайди› (Нисо, 65). Ибн Шиҳоб Журайжга: «Ансорлар ва бошқа одамлар Пайғамбар ﷺ нинг ‹Сувни — то у дарахтлар атрофидаги деворчаларга етгунча — (ўз ерингда) ушлаб тур› деган сўзини — тўпиқ(қача) (сув етиши) деб изоҳлади», — деди.