Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Bir kishi yoʻlda ketayotgan paytda juda chanqab qoldi va u yerda bir quduqqa duch keldi. U quduqqa tushib, chanqogʻini qondirdi va (yuqoriga) chiqdi. Shu asnoda u — haddan tashqari chanqoqdan tilini osiltirib (hansirab), loyni yalayotgan — bir itni koʻrdi. U oʻziga: ‹Bu it — men kabi chanqoqdan aziyat chekyapti›, — dedi. Bas, u yana quduqqa tushib, oʻz kovushini suv bilan toʻldirdi va uni sugʻordi. Alloh uning oʻsha amalidan minnatdor boʻldi va uni kechirdi», — dedilar. Odamlar: «Yo Rasululloh, bizga hayvonlarga xizmat qilishda (ham) savob bormi?» — dedi. U zot: «Ha, har bir tirik jonzotga (xizmat qilishda) savob bor», — deb javob berdilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Бир киши йўлда кетаётган пайтда жуда чанқаб қолди ва у ерда бир қудуққа дуч келди. У қудуққа тушиб, чанқоғини қондирди ва (юқорига) чиқди. Шу аснода у — ҳаддан ташқари чанқоқдан тилини осилтириб (ҳансираб), лойни ялаётган — бир итни кўрди. У ўзига: ‹Бу ит — мен каби чанқоқдан азият чекяпти›, — деди. Бас, у яна қудуққа тушиб, ўз ковушини сув билан тўлдирди ва уни суғорди. Аллоҳ унинг ўша амалидан миннатдор бўлди ва уни кечирди», — дедилар. Одамлар: «Ё Расулуллоҳ, бизга ҳайвонларга хизмат қилишда (ҳам) савоб борми?» — деди. У зот: «Ҳа, ҳар бир тирик жонзотга (хизмат қилишда) савоб бор», — деб жавоб бердилар.