حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مِقْدَامٍ، حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ كَانَ يُفْتِي فِي الْعَبْدِ أَوِ الأَمَةِ يَكُونُ بَيْنَ شُرَكَاءَ، فَيُعْتِقُ أَحَدُهُمْ نَصِيبَهُ مِنْهُ، يَقُولُ قَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ عِتْقُهُ كُلِّهِ، إِذَا كَانَ لِلَّذِي أَعْتَقَ مِنَ الْمَالِ مَا يَبْلُغُ، يُقَوَّمُ مِنْ مَالِهِ قِيمَةَ الْعَدْلِ، وَيُدْفَعُ إِلَى الشُّرَكَاءِ أَنْصِبَاؤُهُمْ، وَيُخَلَّى سَبِيلُ الْمُعْتَقِ. يُخْبِرُ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَرَوَاهُ اللَّيْثُ وَابْنُ أَبِي ذِئْبٍ وَابْنُ إِسْحَاقَ وَجُوَيْرِيَةُ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَإِسْمَاعِيلُ بْنُ أُمَيَّةَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُخْتَصَرًا.
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U birdan ortiq xojaga tegishli — ulardan biri oʻz ulushini ozod qilishi mumkin boʻlgan — erkak yoki ayol qullar haqida fatvo berar edi. Ibn Umar bunday holda (shunday) der edi: «Ozod qilgan (kishi) — agar oʻsha qulning (adolatli baholanadigan) qolgan narxini toʻlashga yetarli puli boʻlsa — qulni toʻliq ozod qilsin».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У бирдан ортиқ хожага тегишли — улардан бири ўз улушини озод қилиши мумкин бўлган — эркак ёки аёл қуллар ҳақида фатво берар эди. Ибн Умар бундай ҳолда (шундай) дер эди: «Озод қилган (киши) — агар ўша қулнинг (адолатли баҳоланадиган) қолган нархини тўлашга етарли пули бўлса — қулни тўлиқ озод қилсин».