حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْتَشِرِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ فَذَكَرْتُ لَهَا قَوْلَ ابْنِ عُمَرَ مَا أُحِبُّ أَنْ أُصْبِحَ، مُحْرِمًا أَنْضَخُ طِيبًا. فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَنَا طَيَّبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ طَافَ فِي نِسَائِهِ ثُمَّ أَصْبَحَ مُحْرِمًا.
Muhammad ibn al-Muntashir (otasidan, u Oishadan) rivoyat qiladi: U Oishadan Ibn Umarning soʻzi (yaʼni u atir hidi badanidan kelib turgan holda muhrim boʻlishni yoqtirmagani) haqida soʻradi. Oisha: «Men Rasululloh ﷺ ga atir surardim, u zot barcha zavjalarini aylanardilar (yaqinlashardilar), ertalab esa (gusl qilib) muhrim boʻlardilar», — dedi.Муҳаммад ибн ал-Мунташир (отасидан, у Оишадан) ривоят қилади: У Оишадан Ибн Умарнинг сўзи (яъни у атир ҳиди баданидан келиб турган ҳолда муҳрим бўлишни ёқтирмагани) ҳақида сўради. Оиша: «Мен Расулуллоҳ ﷺ га атир сурардим, у зот барча завжаларини айланардилар (яқинлашардилар), эрталаб эса (гусл қилиб) муҳрим бўлардилар», — деди.