حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَارِبٍ، سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ بِعْتُ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بَعِيرًا فِي سَفَرٍ، فَلَمَّا أَتَيْنَا الْمَدِينَةَ قَالَ " ائْتِ الْمَسْجِدَ فَصَلِّ رَكْعَتَيْنِ ". فَوَزَنَ ـ قَالَ شُعْبَةُ أُرَاهُ فَوَزَنَ لِي فَأَرْجَحَ، فَمَا زَالَ مِنْهَا شَىْءٌ حَتَّى أَصَابَهَا أَهْلُ الشَّأْمِ يَوْمَ الْحَرَّةِ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men safarlardan birida Paygʻambar ﷺ ga bir tuya sotdim. Biz Madinaga yetib kelganda, u zot menga — masjidga borib, ikki rakʼat (namoz) oʻqishni — buyurdi. Soʻng u zot men uchun (tuyaning narxini oltinda) tortdi va uning ustiga (yana) ortiqcha (miqdor) berdi. Undan bir qismi — Harra kuni Shom qoʻshini uni olib ketguncha — menda (qoldi).Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен сафарлардан бирида Пайғамбар ﷺ га бир туя сотдим. Биз Мадинага етиб келганда, у зот менга — масжидга бориб, икки ракъат (намоз) ўқишни — буюрди. Сўнг у зот мен учун (туянинг нархини олтинда) тортди ва унинг устига (яна) ортиқча (миқдор) берди. Ундан бир қисми — Ҳарра куни Шом қўшини уни олиб кетгунча — менда (қолди).