حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّ حَكِيمَ بْنَ حِزَامٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَانِي، ثُمَّ سَأَلْتُهُ فَأَعْطَانِي ثُمَّ قَالَ لِي " يَا حَكِيمُ، إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِسَخَاوَةِ نَفْسٍ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ، وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلاَ يَشْبَعُ، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى ". قَالَ حَكِيمٌ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ أَرْزَأُ أَحَدًا بَعْدَكَ شَيْئًا حَتَّى أُفَارِقَ الدُّنْيَا. فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يَدْعُو حَكِيمًا لِيُعْطِيَهُ الْعَطَاءَ فَيَأْبَى أَنْ يَقْبَلَ مِنْهُ شَيْئًا، ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ دَعَاهُ لِيُعْطِيَهُ فَيَأْبَى أَنْ يَقْبَلَهُ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، إِنِّي أَعْرِضُ عَلَيْهِ حَقَّهُ الَّذِي قَسَمَ اللَّهُ لَهُ مِنْ هَذَا الْفَىْءِ فَيَأْبَى أَنْ يَأْخُذَهُ. فَلَمْ يَرْزَأْ حَكِيمٌ أَحَدًا مِنَ النَّاسِ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى تُوُفِّيَ رَحِمَهُ اللَّهُ.
Urva ibn Zubayr (Hakim ibn Hizomdan) rivoyat qiladi: Hakim ibn Hizom: «Men Allohning Rasuli ﷺ dan biror narsa soʻradim va u zot menga berdi; men yana soʻradim va u zot (yana) menga berdi va: ‹Ey Hakim! Bu mol — yashil va shirin (yaʼni mevadek jozibali); kim uni ochkoʻzliksiz olsa, unga (mol) baraka boʻladi; kim uni ochkoʻzlik bilan olsa, unga baraka boʻlmaydi va u — yeb-yeb (hech) toʻymaydigan kishidek(dir). Yuqori (yaʼni beradigan) qoʻl — quyi (yaʼni oladigan) qoʻldan yaxshiroq›, — dedi», — dedi. Hakim qoʻshdi: «Men: ‹Yo Rasululloh! Sizni haq bilan yuborgan Zotga qasamki, men sizdan keyin — to oʻlgunimcha — hech kimdan hech narsa soʻramayman›, — dedim». Keyinchalik Abu Bakr Hakimni — unga biror narsa berish uchun — chaqirar edi, lekin u undan hech narsa qabul qilishni rad etdi. Soʻng Umar uni — (biror narsa) berish uchun — chaqirdi, lekin u rad etdi. Shunda Umar: «Ey musulmonlar! Men unga (Hakimga) — Alloh unga shu oʻljadan (gʻanimatdan) belgilagan ulushini — taklif qildim, lekin u uni olishni rad etyapti», — dedi. Shu tariqa Hakim Paygʻambar ﷺ dan keyin — to vafot etgunicha — hech kimdan hech narsa soʻramadi; Alloh unga rahm qilsin.Урва ибн Зубайр (Ҳаким ибн Ҳизомдан) ривоят қилади: Ҳаким ибн Ҳизом: «Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ дан бирор нарса сўрадим ва у зот менга берди; мен яна сўрадим ва у зот (яна) менга берди ва: ‹Эй Ҳаким! Бу мол — яшил ва ширин (яъни мевадек жозибали); ким уни очкўзликсиз олса, унга (мол) барака бўлади; ким уни очкўзлик билан олса, унга барака бўлмайди ва у — еб-еб (ҳеч) тўймайдиган кишидек(дир). Юқори (яъни берадиган) қўл — қуйи (яъни оладиган) қўлдан яхшироқ›, — деди», — деди. Ҳаким қўшди: «Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен сиздан кейин — то ўлгунимча — ҳеч кимдан ҳеч нарса сўрамайман›, — дедим». Кейинчалик Абу Бакр Ҳакимни — унга бирор нарса бериш учун — чақирар эди, лекин у ундан ҳеч нарса қабул қилишни рад этди. Сўнг Умар уни — (бирор нарса) бериш учун — чақирди, лекин у рад этди. Шунда Умар: «Эй мусулмонлар! Мен унга (Ҳакимга) — Аллоҳ унга шу ўлжадан (ғаниматдан) белгилаган улушини — таклиф қилдим, лекин у уни олишни рад этяпти», — деди. Шу тариқа Ҳаким Пайғамбар ﷺ дан кейин — то вафот этгунича — ҳеч кимдан ҳеч нарса сўрамади; Аллоҳ унга раҳм қилсин.