حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ خَالَتِهِ أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ، قَالَتْ نَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا قَرِيبًا مِنِّي، ثُمَّ اسْتَيْقَظَ يَتَبَسَّمُ. فَقُلْتُ مَا أَضْحَكَكَ قَالَ " أُنَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَىَّ يَرْكَبُونَ هَذَا الْبَحْرَ الأَخْضَرَ، كَالْمُلُوكِ عَلَى الأَسِرَّةِ ". قَالَتْ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. فَدَعَا لَهَا، ثُمَّ نَامَ الثَّانِيَةَ، فَفَعَلَ مِثْلَهَا، فَقَالَتْ مِثْلَ قَوْلِهَا، فَأَجَابَهَا مِثْلَهَا. فَقَالَتِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ. فَقَالَ " أَنْتِ مِنَ الأَوَّلِينَ ". فَخَرَجَتْ مَعَ زَوْجِهَا عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ غَازِيًا أَوَّلَ مَا رَكِبَ الْمُسْلِمُونَ الْبَحْرَ مَعَ مُعَاوِيَةَ، فَلَمَّا انْصَرَفُوا مِنْ غَزْوِهِمْ قَافِلِينَ فَنَزَلُوا الشَّأْمَ، فَقُرِّبَتْ إِلَيْهَا دَابَّةٌ لِتَرْكَبَهَا فَصَرَعَتْهَا فَمَاتَتْ.
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ummu Harom: «Bir marta Paygʻambar ﷺ mening uyimda — menga yaqin (joyda) — uxladi va tabassum qilib (oʻrnidan) turdi. Men: ‹Sizni nima kuldiryapti?› — dedim. U zot: ‹Mening ummatimdan baʼzilari — (tushda) menga shu yashil dengizda (suzib) — taxtlar ustidagi podshohlardek — koʻrsatildi›, — dedi. Men: ‹Yo Rasululloh! Meni ulardan biri qilishini Allohdan soʻrang›, — dedim. Bas, Paygʻambar ﷺ uning haqiga duo qildi va yana uxladi. U zot xuddi shunday qildi (yaʼni turib, tushini aytdi) va Ummu Harom oʻz savolini takrorladi, u zot esa xuddi shunday javob berdi. U (Ummu Harom): ‹Meni ulardan biri qilishini Allohdan soʻrang›, — dedi. U zot: ‹Sen birinchi guruhdan(san)›, — dedi», — dedi. Keyinchalik shunday boʻldiki, u oʻz eri Ubada ibn Somit bilan — u jihodga chiqqanda — birga (safarga) chiqdi; bu — musulmonlar Muoviya boshchiligida amalga oshirgan birinchi dengiz yurishi edi. Yurish tugab, ular Shomga qaytayotganda, unga minish uchun bir ulov keltirildi, lekin u (ulov) uni yiqitdi va shu tariqa u vafot etdi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умму Ҳаром: «Бир марта Пайғамбар ﷺ менинг уйимда — менга яқин (жойда) — ухлади ва табассум қилиб (ўрнидан) турди. Мен: ‹Сизни нима кулдиряпти?› — дедим. У зот: ‹Менинг умматимдан баъзилари — (тушда) менга шу яшил денгизда (сузиб) — тахтлар устидаги подшоҳлардек — кўрсатилди›, — деди. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Мени улардан бири қилишини Аллоҳдан сўранг›, — дедим. Бас, Пайғамбар ﷺ унинг ҳақига дуо қилди ва яна ухлади. У зот худди шундай қилди (яъни туриб, тушини айтди) ва Умму Ҳаром ўз саволини такрорлади, у зот эса худди шундай жавоб берди. У (Умму Ҳаром): ‹Мени улардан бири қилишини Аллоҳдан сўранг›, — деди. У зот: ‹Сен биринчи гуруҳдан(сан)›, — деди», — деди. Кейинчалик шундай бўлдики, у ўз эри Убада ибн Сомит билан — у жиҳодга чиққанда — бирга (сафарга) чиқди; бу — мусулмонлар Муовия бошчилигида амалга оширган биринчи денгиз юриши эди. Юриш тугаб, улар Шомга қайтаётганда, унга миниш учун бир улов келтирилди, лекин у (улов) уни йиқитди ва шу тариқа у вафот этди.