Jubayr ibn Hayya (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar musulmonlarni — mushriklarga qarshi jang qilish uchun — buyuk mamlakatlarga yubordi. Hurmuzon Islomni qabul qilganda, Umar unga: «Men — bostirib kirmoqchi boʻlgan mana shu mamlakatlar haqida — sen bilan maslahatlashmoqchiman», — dedi. Hurmuzon: «Ha; bu mamlakatlar va ularning aholisi — musulmonlarning dushmanlari — boshi, ikki qanoti va ikki oyogʻi boʻlgan bir qushga oʻxshaydi: agar uning bir qanoti sinsa, u bir qanoti va boshi bilan ikki oyogʻida turadi; agar boshqa qanoti (ham) sinsa, u ikki oyogʻi va boshi bilan turadi; lekin agar uning boshi nobud boʻlsa, ikki oyoq, ikki qanot va bosh (hammasi) befoyda boʻlib qoladi. Bosh — Kisroni, bir qanot — Qaysarni, boshqa qanot — Forsni anglatadi. Bas, musulmonlarga Kisro tomon yurishni buyur», — dedi. Shunday qilib, Umar bizni — Nuʼmon ibn Muqrinni sarkarda qilib tayinlab — (Kisro tomon) yubordi. Biz dushman yeriga yetganimizda, Kisroning vakili qirq ming jangchi bilan (qarshi) chiqdi va bir tarjimon (oʻrnidan) turib: «Sizlardan biri men bilan gaplashsin!» — dedi. Mugʻira: «Xohlagan (narsa)ngni soʻra», — dedi. Boshqasi (tarjimon): «Sizlar kimsiz?» — dedi. Mugʻira: «Biz — arablardan bir qavmmiz; biz ogʻir, baxtsiz, falokatli hayot kechirardik: biz ochlikdan terilar va xurmo danaklarini soʻrar edik; biz tuya juni va echki yungidan (toʻqilgan) kiyimlar kiyar, daraxt va toshlarga sigʻinar edik. Biz shu holatda ekanimizda, osmonlar va yerlarning Robbi — Uning zikri Ulugʻ va Buyukligi Olijanob — bizning oramizdan, otasi va onasi bizga maʼlum boʻlgan bir Paygʻambarni bizga yubordi. Bizning Paygʻambarimiz — Robbimizning Rasuli — bizga: ‹Sizlar — to ular yolgʻiz Allohga ibodat qilguncha yoki jizya (toʻlov) berguncha — ular bilan jang qilinglar›, — deb buyurdi; va bizning Paygʻambarimiz bizga xabar berdiki, Robbimiz aytadi: ‹Bizdan kim oʻldirilsa (yaʼni shahid boʻlsa), u — hech qachon koʻrmagan hashamatli hayotni kechirish uchun — jannatga boradi; bizdan kim tirik qolsa, sizlarning xoʻjayiningiz boʻladi›», — dedi. (Soʻng Mugʻira Nuʼmonni — hujumni kechiktirgani uchun — koyidi va) Nuʼmon Mugʻiraga: «Agar sen — Allohning Rasuli ﷺ bilan birga — shunga oʻxshash bir jangda qatnashganingda, u zot seni — kutganing uchun — koyimas va sharmanda (ham) qilmas edi. Lekin men Allohning Rasuli ﷺ bilan koʻp janglarda hamroh boʻlganman va u zotning odati shunday ediki, agar u zot kunduzi ertaroq jang boshlamasa, — to shamol esa boshlaguncha va namoz vaqti boʻlguncha (yaʼni peshindan keyin) — kutardi», — dedi.Жубайр ибн Ҳайя (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Умар мусулмонларни — мушрикларга қарши жанг қилиш учун — буюк мамлакатларга юборди. Ҳурмузон Исломни қабул қилганда, Умар унга: «Мен — бостириб кирмоқчи бўлган мана шу мамлакатлар ҳақида — сен билан маслаҳатлашмоқчиман», — деди. Ҳурмузон: «Ҳа; бу мамлакатлар ва уларнинг аҳолиси — мусулмонларнинг душманлари — боши, икки қаноти ва икки оёғи бўлган бир қушга ўхшайди: агар унинг бир қаноти синса, у бир қаноти ва боши билан икки оёғида туради; агар бошқа қаноти (ҳам) синса, у икки оёғи ва боши билан туради; лекин агар унинг боши нобуд бўлса, икки оёқ, икки қанот ва бош (ҳаммаси) бефойда бўлиб қолади. Бош — Кисрони, бир қанот — Қайсарни, бошқа қанот — Форсни англатади. Бас, мусулмонларга Кисро томон юришни буюр», — деди. Шундай қилиб, Умар бизни — Нуъмон ибн Муқринни саркарда қилиб тайинлаб — (Кисро томон) юборди. Биз душман ерига етганимизда, Кисронинг вакили қирқ минг жангчи билан (қарши) чиқди ва бир таржимон (ўрнидан) туриб: «Сизлардан бири мен билан гаплашсин!» — деди. Муғира: «Хоҳлаган (нарса)нгни сўра», — деди. Бошқаси (таржимон): «Сизлар кимсиз?» — деди. Муғира: «Биз — араблардан бир қавммиз; биз оғир, бахциз, фалокатли ҳаёт кечирардик: биз очликдан терилар ва хурмо данакларини сўрар эдик; биз туя жуни ва эчки юнгидан (тўқилган) кийимлар кияр, дарахт ва тошларга сиғинар эдик. Биз шу ҳолатда эканимизда, осмонлар ва ерларнинг Робби — Унинг зикри Улуғ ва Буюклиги Олижаноб — бизнинг орамиздан, отаси ва онаси бизга маълум бўлган бир Пайғамбарни бизга юборди. Бизнинг Пайғамбаримиз — Роббимизнинг Расули — бизга: ‹Сизлар — то улар ёлғиз Аллоҳга ибодат қилгунча ёки жизя (тўлов) бергунча — улар билан жанг қилинглар›, — деб буюрди; ва бизнинг Пайғамбаримиз бизга хабар бердики, Роббимиз айтади: ‹Биздан ким ўлдирилса (яъни шаҳид бўлса), у — ҳеч қачон кўрмаган ҳашаматли ҳаётни кечириш учун — жаннатга боради; биздан ким тирик қолса, сизларнинг хўжайинингиз бўлади›», — деди. (Сўнг Муғира Нуъмонни — ҳужумни кечиктиргани учун — койиди ва) Нуъмон Муғирага: «Агар сен — Аллоҳнинг Расули ﷺ билан бирга — шунга ўхшаш бир жангда қатнашганингда, у зот сени — кутганинг учун — койимас ва шарманда (ҳам) қилмас эди. Лекин мен Аллоҳнинг Расули ﷺ билан кўп жангларда ҳамроҳ бўлганман ва у зотнинг одати шундай эдики, агар у зот кундузи эртароқ жанг бошламаса, — то шамол эса бошлагунча ва намоз вақти бўлгунча (яъни пешиндан кейин) — кутарди», — деди.