حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَحْبُوبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمْ يَكْذِبْ إِبْرَاهِيمُ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ إِلاَّ ثَلاَثَ كَذَبَاتٍ ثِنْتَيْنِ مِنْهُنَّ فِي ذَاتِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ، قَوْلُهُ [quran sura="37" aya_start="89" aya_end="89"]{إِنِّي سَقِيمٌ } وَقَوْلُهُ [quran sura="21" aya_start="63" aya_end="63"]{بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا}، وَقَالَ بَيْنَا هُوَ ذَاتَ يَوْمٍ وَسَارَةُ إِذْ أَتَى عَلَى جَبَّارٍ مِنَ الْجَبَابِرَةِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ هَا هُنَا رَجُلاً مَعَهُ امْرَأَةٌ مِنْ أَحْسَنِ النَّاسِ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ، فَسَأَلَهُ عَنْهَا. فَقَالَ مَنْ هَذِهِ قَالَ أُخْتِي، فَأَتَى سَارَةَ قَالَ يَا سَارَةُ، لَيْسَ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ مُؤْمِنٌ غَيْرِي وَغَيْرُكِ، وَإِنَّ هَذَا سَأَلَنِي، فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّكِ أُخْتِي فَلاَ تُكَذِّبِينِي. فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَلَمَّا دَخَلَتْ عَلَيْهِ ذَهَبَ يَتَنَاوَلُهَا بِيَدِهِ، فَأُخِذَ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ. فَدَعَتِ اللَّهَ فَأُطْلِقَ، ثُمَّ تَنَاوَلَهَا الثَّانِيَةَ، فَأُخِذَ مِثْلَهَا أَوْ أَشَدَّ فَقَالَ ادْعِي اللَّهَ لِي وَلاَ أَضُرُّكِ. فَدَعَتْ فَأُطْلِقَ. فَدَعَا بَعْضَ حَجَبَتِهِ فَقَالَ إِنَّكُمْ لَمْ تَأْتُونِي بِإِنْسَانٍ، إِنَّمَا أَتَيْتُمُونِي بِشَيْطَانٍ. فَأَخْدَمَهَا هَاجَرَ فَأَتَتْهُ، وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي، فَأَوْمَأَ بِيَدِهِ مَهْيَا قَالَتْ رَدَّ اللَّهُ كَيْدَ الْكَافِرِ ـ أَوِ الْفَاجِرِ ـ فِي نَحْرِهِ، وَأَخْدَمَ هَاجَرَ. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ تِلْكَ أُمُّكُمْ يَا بَنِي مَاءِ السَّمَاءِ.
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ibrohim — uch holatdan boshqa — yolgʻon gapirmagan. Ikkitasi — Alloh uchun (edi): u: ‹Men kasalman›, — deganida, va u: ‹(Buni men qilmadim,) balki katta but qildi›, — deganida. (Uchinchisi) — Ibrohim va (xotini) Sora (safarda) ketayotganda, ular bir zolimning (hududidan) oʻtdi. Kimdir zolimga: ‹Bu kishi (yaʼni Ibrohim) bilan birga juda goʻzal bir ayol bor›, — dedi. Bas, u Ibrohimni chaqirib, undan Sora haqida: ‹Bu ayol kim?› — deb soʻradi. Ibrohim: ‹U — mening singlim›, — dedi. Ibrohim Soraning oldiga borib: ‹Ey Sora! Yer yuzida — sen va mendan boshqa — moʻminlar yoʻq. Bu kishi mendan sen haqingda soʻradi va men unga sen mening singlim ekaningni aytdim; bas, mening soʻzimni inkor qilma›, — dedi. Soʻng zolim Sorani chaqirdi va u uning oldiga borganda, u uni qoʻli bilan ushlamoqchi boʻldi, lekin (uning qoʻli qotib qoldi va) u dovdirab qoldi. U Soradan: ‹Men uchun Allohga duo qil — men senga zarar yetkazmayman›, — deb soʻradi. Bas, Sora Allohdan uni shifo berishini soʻradi va u shifo topdi. U uni ikkinchi marta ushlamoqchi boʻldi, lekin (uning qoʻli avvalgidek yoki undan ham qattiqroq qotib qoldi va) u yanada dovdirab qoldi. U yana Soradan: ‹Men uchun Allohga duo qil — men senga zarar yetkazmayman›, — deb soʻradi. Sora yana Allohdan soʻradi va u sogʻayib qoldi. Soʻng u (Sorani olib kelgan) qoʻriqchilaridan birini chaqirib: ‹Sen menga inson emas, balki bir shayton olib kelibsan›, — dedi. Soʻng zolim Soraga Hojarni choʻri (xizmatkor qiz) qilib berdi. Sora (Ibrohimning oldiga) qaytdi — u namoz oʻqiyotgan edi. Ibrohim qoʻli bilan ishora qilib: ‹Nima boʻldi?› — deb soʻradi. U: ‹Alloh kofir (yoki fosiq kishi)ning yovuz makrini barbod qildi va menga xizmat uchun Hojarni berdi›, — deb javob berdi (Soʻng Abu Hurayra tinglovchilariga: «Oʻsha (Hojar) — sizning onangiz, ey Bani moʼus-samo (yaʼni arablar, Hojarning oʻgʻli Ismoilning avlodlari)», — dedi).Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Иброҳим — уч ҳолатдан бошқа — ёлғон гапирмаган. Иккитаси — Аллоҳ учун (эди): у: ‹Мен касалман›, — деганида, ва у: ‹(Буни мен қилмадим,) балки катта бут қилди›, — деганида. (Учинчиси) — Иброҳим ва (хотини) Сора (сафарда) кетаётганда, улар бир золимнинг (ҳудудидан) ўтди. Кимдир золимга: ‹Бу киши (яъни Иброҳим) билан бирга жуда гўзал бир аёл бор›, — деди. Бас, у Иброҳимни чақириб, ундан Сора ҳақида: ‹Бу аёл ким?› — деб сўради. Иброҳим: ‹У — менинг синглим›, — деди. Иброҳим Соранинг олдига бориб: ‹Эй Сора! Ер юзида — сен ва мендан бошқа — мўминлар йўқ. Бу киши мендан сен ҳақингда сўради ва мен унга сен менинг синглим эканингни айтдим; бас, менинг сўзимни инкор қилма›, — деди. Сўнг золим Сорани чақирди ва у унинг олдига борганда, у уни қўли билан ушламоқчи бўлди, лекин (унинг қўли қотиб қолди ва) у довдираб қолди. У Сорадан: ‹Мен учун Аллоҳга дуо қил — мен сенга зарар етказмайман›, — деб сўради. Бас, Сора Аллоҳдан уни шифо беришини сўради ва у шифо топди. У уни иккинчи марта ушламоқчи бўлди, лекин (унинг қўли аввалгидек ёки ундан ҳам қаттиқроқ қотиб қолди ва) у янада довдираб қолди. У яна Сорадан: ‹Мен учун Аллоҳга дуо қил — мен сенга зарар етказмайман›, — деб сўради. Сора яна Аллоҳдан сўради ва у соғайиб қолди. Сўнг у (Сорани олиб келган) қўриқчиларидан бирини чақириб: ‹Сен менга инсон эмас, балки бир шайтон олиб келибсан›, — деди. Сўнг золим Сорага Ҳожарни чўри (хизматкор қиз) қилиб берди. Сора (Иброҳимнинг олдига) қайтди — у намоз ўқиётган эди. Иброҳим қўли билан ишора қилиб: ‹Нима бўлди?› — деб сўради. У: ‹Аллоҳ кофир (ёки фосиқ киши)нинг ёвуз макрини барбод қилди ва менга хизмат учун Ҳожарни берди›, — деб жавоб берди (Сўнг Абу Ҳурайра тингловчиларига: «Ўша (Ҳожар) — сизнинг онангиз, эй Бани мўус-само (яъни араблар, Ҳожарнинг ўғли Исмоилнинг авлодлари)», — деди).