حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، حَدَّثَنَا مُوسَى، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ عَبْدُ اللَّهِ ذَكَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بَيْنَ ظَهْرَىِ النَّاسِ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ، فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِأَعْوَرَ، أَلاَ إِنَّ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ أَعْوَرُ الْعَيْنِ الْيُمْنَى، كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ ". " وَأَرَانِي اللَّيْلَةَ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فِي الْمَنَامِ، فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ كَأَحْسَنِ مَا يُرَى مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ، تَضْرِبُ لِمَّتُهُ بَيْنَ مَنْكِبَيْهِ، رَجِلُ الشَّعَرِ، يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً، وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلَيْنِ وَهْوَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ. فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ. ثُمَّ رَأَيْتُ رَجُلاً وَرَاءَهُ جَعْدًا قَطَطًا أَعْوَرَ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَشْبَهِ مَنْ رَأَيْتُ بِابْنِ قَطَنٍ، وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَىْ رَجُلٍ، يَطُوفُ بِالْبَيْتِ، فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ ". تَابَعَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ.
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ odamlar oldida Masih ad-Dajjolni zikr qilib: «Alloh bir koʻzli emas; lekin Masih ad-Dajjol — oʻng koʻzi koʻr (boʻlib,) uning koʻzi — boʻrtib chiqqan uzumdek. Kecha men Kaʼba yonida uxlab yotganimda, tushimda — bugʻdoyrang kishilarning eng koʻrkamiga oʻxshagan, bugʻdoyrang bir kishini koʻrdim; uning sochi — yelkalari orasiga tushadigan darajada uzun edi. Uning sochi tekis edi va boshidan suv tomchilardi; u — Kaʼbani tavof qilar ekan — qoʻllarini ikki kishining yelkalariga qoʻygan edi. Men: ‹Bu kim?› — dedim. Ular: ‹Bu — Iso ibn Maryam›, — deb javob berdi. Uning orqasida men — sochi juda jingalak, oʻng koʻzi koʻr, koʻrinishidan Ibn Qatanga (yaʼni bir kofirga) oʻxshagan bir kishini koʻrdim; u (ham) — Kaʼba atrofida tavof qilar ekan — qoʻllarini bir kishining yelkalariga qoʻygan edi. Men: ‹Bu kim?› — dedim. Ular: ‹(Bu —) Masih ad-Dajjol›, — deb javob berdi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ одамлар олдида Масиҳ ад-Дажжолни зикр қилиб: «Аллоҳ бир кўзли эмас; лекин Масиҳ ад-Дажжол — ўнг кўзи кўр (бўлиб,) унинг кўзи — бўртиб чиққан узумдек. Кеча мен Каъба ёнида ухлаб ётганимда, тушимда — буғдойранг кишиларнинг энг кўркамига ўхшаган, буғдойранг бир кишини кўрдим; унинг сочи — елкалари орасига тушадиган даражада узун эди. Унинг сочи текис эди ва бошидан сув томчиларди; у — Каъбани тавоф қилар экан — қўлларини икки кишининг елкаларига қўйган эди. Мен: ‹Бу ким?› — дедим. Улар: ‹Бу — Исо ибн Марям›, — деб жавоб берди. Унинг орқасида мен — сочи жуда жингалак, ўнг кўзи кўр, кўринишидан Ибн Қатанга (яъни бир кофирга) ўхшаган бир кишини кўрдим; у (ҳам) — Каъба атрофида тавоф қилар экан — қўлларини бир кишининг елкаларига қўйган эди. Мен: ‹Бу ким?› — дедим. Улар: ‹(Бу —) Масиҳ ад-Дажжол›, — деб жавоб берди», — деди.