حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ بَيَانٍ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ دَخَلَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى امْرَأَةٍ مِنْ أَحْمَسَ يُقَالُ لَهَا زَيْنَبُ، فَرَآهَا لاَ تَكَلَّمُ، فَقَالَ مَا لَهَا لاَ تَكَلَّمُ قَالُوا حَجَّتْ مُصْمِتَةً. قَالَ لَهَا تَكَلَّمِي، فَإِنَّ هَذَا لاَ يَحِلُّ، هَذَا مِنْ عَمَلِ الْجَاهِلِيَّةِ. فَتَكَلَّمَتْ، فَقَالَتْ مَنْ أَنْتَ قَالَ امْرُؤٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ. قَالَتْ أَىُّ الْمُهَاجِرِينَ قَالَ مِنْ قُرَيْشٍ. قَالَتْ مِنْ أَىِّ قُرَيْشٍ أَنْتَ قَالَ إِنَّكِ لَسَئُولٌ أَنَا أَبُو بَكْرٍ. قَالَتْ مَا بَقَاؤُنَا عَلَى هَذَا الأَمْرِ الصَّالِحِ الَّذِي جَاءَ اللَّهُ بِهِ بَعْدَ الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ بَقَاؤُكُمْ عَلَيْهِ مَا اسْتَقَامَتْ بِكُمْ أَئِمَّتُكُمْ. قَالَتْ وَمَا الأَئِمَّةُ قَالَ أَمَا كَانَ لِقَوْمِكِ رُءُوسٌ وَأَشْرَافٌ يَأْمُرُونَهُمْ فَيُطِيعُونَهُمْ قَالَتْ بَلَى. قَالَ فَهُمْ أُولَئِكَ عَلَى النَّاسِ.
Abu Bakr Ahmas (qabilasi)dan Zaynab deb ataladigan bir ayolning oldiga kirdi va uni gapirmayotgan holda koʻrdi. U: «Bunga nima boʻldi, gapirmayapti?» dedi. Ular: «U sukut saqlagan (gapirmaslikka ahd qilgan) holda haj qilibdi», deyishdi. U (Abu Bakr) unga: «Gapir, chunki bu (sukut) halol emas, bu johiliyat ishidandir», dedi. Shunda u gapirib: «Sen kimsan?» dedi. (Abu Bakr:) «Muhojirlardan bir kishi», dedi. (Ayol:) «Qaysi muhojirlardan?» dedi. (Abu Bakr:) «Qurayshdan», dedi. (Ayol:) «Qaysi Qurayshdansan?» dedi. (Abu Bakr:) «Sen koʻp soʻrovchi ekansan; men Abu Bakrman», dedi. (Ayol:) «Alloh johiliyatdan keyin keltirgan bu solih ish (islom) ustida bizning (sobit) qolishimiz qanchalik (davom etadi)?» dedi. (Abu Bakr:) «Imomlaringiz sizni toʻgʻri (yoʻlda) tutib turar ekan, siz unda (sobit) qolasiz», dedi. (Ayol:) «Imomlar nima?» dedi. (Abu Bakr:) «Qavmingning boshliqlari va ashroflari (zodagonlari) boʻlmaganmi — ular (qavmga) buyurar, ular itoat qilardi?» dedi. (Ayol:) «Ha (boʻlgan)», dedi. (Abu Bakr:) «Bas, oʻshalar — odamlar ustidagi (imomlar)dir», dedi.Абу Бакр Аҳмас (қабиласи)дан Зайнаб деб аталадиган бир аёлнинг олдига кирди ва уни гапирмаётган ҳолда кўрди. У: «Бунга нима бўлди, гапирмаяпти?» деди. Улар: «У сукут сақлаган (гапирмасликка аҳд қилган) ҳолда ҳаж қилибди», дейишди. У (Абу Бакр) унга: «Гапир, чунки бу (сукут) ҳалол эмас, бу жоҳилият ишидандир», деди. Шунда у гапириб: «Сен кимсан?» деди. (Абу Бакр:) «Муҳожирлардан бир киши», деди. (Аёл:) «Қайси муҳожирлардан?» деди. (Абу Бакр:) «Қурайшдан», деди. (Аёл:) «Қайси Қурайшдансан?» деди. (Абу Бакр:) «Сен кўп сўровчи экансан; мен Абу Бакрман», деди. (Аёл:) «Аллоҳ жоҳилиятдан кейин келтирган бу солиҳ иш (ислом) устида бизнинг (собит) қолишимиз қанчалик (давом этади)?» деди. (Абу Бакр:) «Имомларингиз сизни тўғри (йўлда) тутиб турар экан, сиз унда (собит) қоласиз», деди. (Аёл:) «Имомлар нима?» деди. (Абу Бакр:) «Қавмингнинг бошлиқлари ва ашрофлари (зодагонлари) бўлмаганми — улар (қавмга) буюрар, улар итоат қиларди?» деди. (Аёл:) «Ҳа (бўлган)», деди. (Абу Бакр:) «Бас, ўшалар — одамлар устидаги (имомлар)дир», деди.