حَدَّثَنِي فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَسْلَمَتِ امْرَأَةٌ سَوْدَاءُ لِبَعْضِ الْعَرَبِ، وَكَانَ لَهَا حِفْشٌ فِي الْمَسْجِدِ قَالَتْ فَكَانَتْ تَأْتِينَا فَتَحَدَّثُ عِنْدَنَا فَإِذَا فَرَغَتْ مِنْ حَدِيثِهَا قَالَتْ وَيَوْمُ الْوِشَاحِ مِنْ تَعَاجِيبِ رَبِّنَا أَلاَ إِنَّهُ مِنْ بَلْدَةِ الْكُفْرِ أَنْجَانِي فَلَمَّا أَكْثَرَتْ قَالَتْ لَهَا عَائِشَةُ وَمَا يَوْمُ الْوِشَاحِ قَالَتْ خَرَجَتْ جُوَيْرِيَةٌ لِبَعْضِ أَهْلِي، وَعَلَيْهَا وِشَاحٌ مِنْ أَدَمٍ فَسَقَطَ مِنْهَا، فَانْحَطَّتْ عَلَيْهِ الْحُدَيَّا وَهْىَ تَحْسِبُهُ لَحْمًا، فَأَخَذَتْ فَاتَّهَمُونِي بِهِ فَعَذَّبُونِي، حَتَّى بَلَغَ مِنْ أَمْرِي أَنَّهُمْ طَلَبُوا فِي قُبُلِي، فَبَيْنَا هُمْ حَوْلِي وَأَنَا فِي كَرْبِي إِذْ أَقْبَلَتِ الْحُدَيَّا حَتَّى وَازَتْ بِرُءُوسِنَا ثُمَّ أَلْقَتْهُ، فَأَخَذُوهُ فَقُلْتُ لَهُمْ هَذَا الَّذِي اتَّهَمْتُمُونِي بِهِ وَأَنَا مِنْهُ بَرِيئَةٌ.
Arablardan baʼzilarining qora (tanli) bir choʻrisi (joriyasi) islom qabul qildi, uning masjidda (kichik) bir kulbasi bor edi. (Oisha) aytdi: U bizning oldimizga kelib, biznikida gaplashib oʻtirardi. Gapidan boʻshaganida: ‹Vishoh (belbogʻ) kuni Robbimizning ajoyibotlaridandir, ogoh boʻlingki, U meni kufr yurtidan najot berdi› derdi. U buni koʻp (takror) qilgach, Oisha unga: «Vishoh kuni nima?» dedi. U: «Mening (xoʻjayinlarim) oilamdan bir joriya chiqqan edi, ustida charmdan (qilingan) bir vishoh (belbogʻ) bor edi. U undan tushib qoldi, ustiga bir kaltakesak (yoki: chil qush) — uni goʻsht deb oʻylab — pastlab tushib, uni (vishohni) olib ketdi. Ular meni u bilan aybladilar (oʻgʻirlikda) va meni azobladilar, hatto ishim shu darajaga yetdiki, ular meni oldi (qin) tomonimda ham (qidirib) izladilar. Ular atrofimda turishganida, men oʻz qaygʻumda ekanimda, birdan oʻsha qush kelib, boshlarimiz barobarida (uchib), soʻng uni (vishohni) tashladi. Ular uni olishdi. Men ularga: ‹Mana sizlar meni ayblagan narsa — men undan poku begunohman› dedim», dedi.Араблардан баъзиларининг қора (танли) бир чўриси (жорияси) ислом қабул қилди, унинг масжидда (кичик) бир кулбаси бор эди. (Оиша) айтди: У бизнинг олдимизга келиб, бизникида гаплашиб ўтирарди. Гапидан бўшаганида: ‹Вишоҳ (белбоғ) куни Роббимизнинг ажойиботларидандир, огоҳ бўлингки, У мени куфр юртидан нажот берди› дерди. У буни кўп (такрор) қилгач, Оиша унга: «Вишоҳ куни нима?» деди. У: «Менинг (хўжайинларим) оиламдан бир жория чиққан эди, устида чармдан (қилинган) бир вишоҳ (белбоғ) бор эди. У ундан тушиб қолди, устига бир калтакесак (ёки: чил қуш) — уни гўшт деб ўйлаб — пастлаб тушиб, уни (вишоҳни) олиб кетди. Улар мени у билан айбладилар (ўғирликда) ва мени азобладилар, ҳатто ишим шу даражага етдики, улар мени олди (қин) томонимда ҳам (қидириб) изладилар. Улар атрофимда туришганида, мен ўз қайғумда эканимда, бирдан ўша қуш келиб, бошларимиз баробарида (учиб), сўнг уни (вишоҳни) ташлади. Улар уни олишди. Мен уларга: ‹Мана сизлар мени айблаган нарса — мен ундан поку бегуноҳман› дедим», деди.