حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ قُرَّةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بُرْدَةَ بْنُ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيُّ، قَالَ قَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ هَلْ تَدْرِي مَا قَالَ أَبِي لأَبِيكَ قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَإِنَّ أَبِي قَالَ لأَبِيكَ يَا أَبَا مُوسَى، هَلْ يَسُرُّكَ إِسْلاَمُنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِجْرَتُنَا مَعَهُ، وَجِهَادُنَا مَعَهُ، وَعَمَلُنَا كُلُّهُ مَعَهُ، بَرَدَ لَنَا، وَأَنَّ كُلَّ عَمَلٍ عَمِلْنَاهُ بَعْدَهُ نَجَوْنَا مِنْهُ كَفَافًا رَأْسًا بِرَأْسٍ فَقَالَ أَبِي لاَ وَاللَّهِ، قَدْ جَاهَدْنَا بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَصَلَّيْنَا، وَصُمْنَا، وَعَمِلْنَا خَيْرًا كَثِيرًا، وَأَسْلَمَ عَلَى أَيْدِينَا بَشَرٌ كَثِيرٌ، وَإِنَّا لَنَرْجُو ذَلِكَ. فَقَالَ أَبِي لَكِنِّي أَنَا وَالَّذِي نَفْسُ عُمَرَ بِيَدِهِ لَوَدِدْتُ أَنَّ ذَلِكَ بَرَدَ لَنَا، وَأَنَّ كُلَّ شَىْءٍ عَمِلْنَاهُ بَعْدُ نَجَوْنَا مِنْهُ كَفَافًا رَأْسًا بِرَأْسٍ. فَقُلْتُ إِنَّ أَبَاكَ وَاللَّهِ خَيْرٌ مِنْ أَبِي.
Abdulloh ibn Umar menga: «Otam sening otangga nima deganini bilasanmi?» dedi. Men: «Yoʻq», dedim. U: «Otam (Umar) sening otangga (Abu Musoga) shunday dedi: ‹Ey Abu Muso, Rasululloh ﷺ bilan birgalikdagi islomimiz, u zot bilan hijratimiz, u zot bilan jihodimiz va u zot bilan qilgan barcha amalimiz biz uchun (sof, ortiq-kami yoʻq holda) qolib, undan keyin qilgan har bir amalimizdan teng-baravar (savobsiz ham, gunohsiz ham) qutulib chiqsak, seni xursand qiladimi?› dedi. Otam (Abu Muso): ‹Yoʻq, Allohga qasamki, biz Rasululloh ﷺdan keyin jihod qildik, namoz oʻqidik, roʻza tutdik, koʻp yaxshilik qildik va qoʻlimizda koʻp odam islom qabul qildi, biz albatta bu (savobimiz)ni umid qilamiz› dedi. Otam (Umar) esa: ‹Lekin men — Umarning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki — men shuni istar edimki, oʻsha (u zot bilan boʻlgan amallar) biz uchun (sof) qolib, undan keyin qilgan har bir narsamizdan teng-baravar qutulib chiqsak (edi)› dedi». Men (Abu Burda): «Allohga qasamki, sening otang mening otamdan yaxshiroqdir», dedim.Абдуллоҳ ибн Умар менга: «Отам сенинг отангга нима деганини биласанми?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. У: «Отам (Умар) сенинг отангга (Абу Мусога) шундай деди: ‹Эй Абу Мусо, Расулуллоҳ ﷺ билан биргаликдаги исломимиз, у зот билан ҳижратимиз, у зот билан жиҳодимиз ва у зот билан қилган барча амалимиз биз учун (соф, ортиқ-ками йўқ ҳолда) қолиб, ундан кейин қилган ҳар бир амалимиздан тенг-баравар (савобсиз ҳам, гуноҳсиз ҳам) қутулиб чиқсак, сени хурсанд қиладими?› деди. Отам (Абу Мусо): ‹Йўқ, Аллоҳга қасамки, биз Расулуллоҳ ﷺдан кейин жиҳод қилдик, намоз ўқидик, рўза тутдик, кўп яхшилик қилдик ва қўлимизда кўп одам ислом қабул қилди, биз албатта бу (савобимиз)ни умид қиламиз› деди. Отам (Умар) эса: ‹Лекин мен — Умарнинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки — мен шуни истар эдимки, ўша (у зот билан бўлган амаллар) биз учун (соф) қолиб, ундан кейин қилган ҳар бир нарсамиздан тенг-баравар қутулиб чиқсак (эди)› деди». Мен (Абу Бурда): «Аллоҳга қасамки, сенинг отанг менинг отамдан яхшироқдир», дедим.