Abdurrahmon ibn Avf aytdi: Men Badr kuni safda edim, birdan oʻgirilib qarasam, oʻng va chap tomonimda yoshi yangi (kichik) ikki yigit bor edi. Men ularning oʻrnida (boʻlganimdan) goʻyo xotirjam emasdim (kuchsiz hisoblardim). Birdan ulardan biri — sherigidan yashirin (sirli) — menga: «Ey amaki, menga Abu Jahlni koʻrsat», dedi. Men: «Ey ukamning oʻgʻli, uni nima qilasan?» dedim. U: «Men Allohga ahd qildimki, agar uni koʻrsam, yo uni oʻldiraman, yoki uning yonida (urinib) oʻlaman», dedi. Boshqasi ham sherigidan yashirin menga shunga oʻxshashni aytdi. Men oʻsha ikki kishi orasida (turganimdan) xursand boʻldim (oʻzimni yaxshi his qildim). Men ularga uni (Abu Jahlni) ishora qildim. Ular unga ikki lochindek tashlanib, uni urdilar (oʻldirdilar) — ular Afroning ikki oʻgʻli edi.Абдурраҳмон ибн Авф айтди: Мен Бадр куни сафда эдим, бирдан ўгирилиб қарасам, ўнг ва чап томонимда ёши янги (кичик) икки йигит бор эди. Мен уларнинг ўрнида (бўлганимдан) гўё хотиржам эмасдим (кучсиз ҳисоблардим). Бирдан улардан бири — шеригидан яширин (сирли) — менга: «Эй амаки, менга Абу Жаҳлни кўрсат», деди. Мен: «Эй укамнинг ўғли, уни нима қиласан?» дедим. У: «Мен Аллоҳга аҳд қилдимки, агар уни кўрсам, ё уни ўлдираман, ёки унинг ёнида (уриниб) ўламан», деди. Бошқаси ҳам шеригидан яширин менга шунга ўхшашни айтди. Мен ўша икки киши орасида (турганимдан) хурсанд бўлдим (ўзимни яхши ҳис қилдим). Мен уларга уни (Абу Жаҳлни) ишора қилдим. Улар унга икки лочиндек ташланиб, уни урдилар (ўлдирдилар) — улар Афронинг икки ўғли эди.