حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ ذُكِرَ لَهُ أَنَّ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ ـ وَكَانَ بَدْرِيًّا ـ مَرِضَ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ فَرَكِبَ إِلَيْهِ بَعْدَ أَنْ تَعَالَى النَّهَارُ وَاقْتَرَبَتِ الْجُمُعَةُ، وَتَرَكَ الْجُمُعَةَ
Ibn Umarga: «Saʼid ibn Zayd ibn Amr ibn Nufayl — u badrlik (Badrda qatnashgan kishi) edi — juma kunida kasal boʻldi», deb zikr qilindi. Shunda u (Ibn Umar) — kun koʻtarilib (yarmi oʻtib), juma (vaqti) yaqinlashgandan keyin — uning oldiga (otga) minib bordi va jumani (oʻqimasdan) tark etdi.Ибн Умарга: «Саъид ибн Зайд ибн Амр ибн Нуфайл — у бадрлик (Бадрда қатнашган киши) эди — жума кунида касал бўлди», деб зикр қилинди. Шунда у (Ибн Умар) — кун кўтарилиб (ярми ўтиб), жума (вақти) яқинлашгандан кейин — унинг олдига (отга) миниб борди ва жумани (ўқимасдан) тарк этди.