حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي زَيْدٌ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَوْلاَ أَنْ أَتْرُكَ آخِرَ النَّاسِ بَبَّانًا لَيْسَ لَهُمْ شَىْءٌ، مَا فُتِحَتْ عَلَىَّ قَرْيَةٌ إِلاَّ قَسَمْتُهَا كَمَا قَسَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ، وَلَكِنِّي أَتْرُكُهَا خِزَانَةً لَهُمْ يَقْتَسِمُونَهَا.
(Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) aytdi:) Ogoh boʻ ling, jonim qoʻ lida boʻ lgan Zotga qasamki, agar men keyingi (kelajak) odamlarni — hech narsasi yoʻq, qashshoq — qilib qoldirishdan (qoʻrqmaganimda), menga fath boʻ lgan har bir qishloqni — Paygʻambar ﷺ Xaybarni taqsimlagandek — taqsimlab bergan boʻ lardim. Lekin men uni ularga bir xazina (qilib) qoldiraman, ular uni (keyin) taqsimlab oladilar.(Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳу) айтди:) Огоҳ бў линг, жоним қў лида бў лган Зотга қасамки, агар мен кейинги (келажак) одамларни — ҳеч нарсаси йўқ, қашшоқ — қилиб қолдиришдан (қўрқмаганимда), менга фатҳ бў лган ҳар бир қишлоқни — Пайғамбар ﷺ Хайбарни тақсимлагандек — тақсимлаб берган бў лардим. Лекин мен уни уларга бир хазина (қилиб) қолдираман, улар уни (кейин) тақсимлаб оладилар.