حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا أَبُو صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يُؤْتَى بِالْمَوْتِ كَهَيْئَةِ كَبْشٍ أَمْلَحَ فَيُنَادِي مُنَادٍ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ، فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا فَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ، وَكُلُّهُمْ قَدْ رَآهُ، ثُمَّ يُنَادِي يَا أَهْلَ النَّارِ، فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ، فَيَقُولُ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا فَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ، وَكُلُّهُمْ قَدْ رَآهُ، فَيُذْبَحُ ثُمَّ يَقُولُ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ، خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ، وَيَا أَهْلَ النَّارِ، خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ ثُمَّ قَرَأَ [quran sura="19" aya_start="39" aya_end="39"]{وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ} وَهَؤُلاَءِ فِي غَفْلَةٍ أَهْلُ الدُّنْيَا [quran sura="19" aya_start="39" aya_end="39"]{وَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ}"
(Abu Saʼid al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «(Qiyomat kuni) oʻ lim — oqish-qoramtir bir qoʻ chqor qiyofasida keltiriladi; bir munodiy: ‹Ey jannat ahli!› deb nido qiladi; ular boʻ yinlarini choʻ zib (qarab) qaraydilar. (Munodiy): ‹Buni tanaysizmi?› deydi; ular: ‹Ha, bu — oʻ limdir› deydi — ularning hammasi uni koʻ rgan (boʻ ladi). Soʻng: ‹Ey doʻ zax ahli!› deb nido qiladi; ular boʻ yinlarini choʻ zib qaraydilar. (Munodiy): ‹Buni tanaysizmi?› deydi; ular: ‹Ha, bu — oʻ limdir› deydi — ularning hammasi uni koʻ rgan (boʻ ladi). Soʻng u (qoʻ chqor) soʻ yiladi; soʻng: ‹Ey jannat ahli, abadiylik bor — endi oʻ lim yoʻq; ey doʻ zax ahli, abadiylik bor — endi oʻ lim yoʻq› deyiladi», dedilar. Soʻng u zot: ‹Va ularni hasrat kuni bilan ogohlantir — (oʻ shanda) ish hal qilinadi, holbuki ular gʻaflatda (turibdilar)› (Maryam surasi, 39) (oyatini) oʻqidilar — ‹mana bular — dunyo ahli — gʻaflatda va iymon keltirmaydilar› (degan maʼnoda).(Абу Саъид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «(Қиёмат куни) ў лим — оқиш-қорамтир бир қў чқор қиёфасида келтирилади; бир мунодий: ‹Эй жаннат аҳли!› деб нидо қилади; улар бў йинларини чў зиб (қараб) қарайдилар. (Мунодий): ‹Буни танайсизми?› дейди; улар: ‹Ҳа, бу — ў лимдир› дейди — уларнинг ҳаммаси уни кў рган (бў лади). Сўнг: ‹Эй дў зах аҳли!› деб нидо қилади; улар бў йинларини чў зиб қарайдилар. (Мунодий): ‹Буни танайсизми?› дейди; улар: ‹Ҳа, бу — ў лимдир› дейди — уларнинг ҳаммаси уни кў рган (бў лади). Сўнг у (қў чқор) сў йилади; сўнг: ‹Эй жаннат аҳли, абадийлик бор — энди ў лим йўқ; эй дў зах аҳли, абадийлик бор — энди ў лим йўқ› дейилади», дедилар. Сўнг у зот: ‹Ва уларни ҳасрат куни билан огоҳлантир — (ў шанда) иш ҳал қилинади, ҳолбуки улар ғафлатда (турибдилар)› (Марям сураси, 39) (оятини) ўқидилар — ‹мана булар — дунё аҳли — ғафлатда ва иймон келтирмайдилар› (деган маънода).