حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مُغِيرَةَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ أَنْكَحَنِي أَبِي امْرَأَةً ذَاتَ حَسَبٍ فَكَانَ يَتَعَاهَدُ كَنَّتَهُ فَيَسْأَلُهَا عَنْ بَعْلِهَا فَتَقُولُ نِعْمَ الرَّجُلُ مِنْ رَجُلٍ لَمْ يَطَأْ لَنَا فِرَاشًا وَلَمْ يُفَتِّشْ لَنَا كَنَفًا مُذْ أَتَيْنَاهُ فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَيْهِ ذَكَرَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " الْقَنِي بِهِ ". فَلَقِيتُهُ بَعْدُ فَقَالَ " كَيْفَ تَصُومُ ". قَالَ كُلَّ يَوْمٍ. قَالَ " وَكَيْفَ تَخْتِمُ ". قَالَ كُلَّ لَيْلَةً. قَالَ " صُمْ فِي كُلِّ شَهْرٍ ثَلاَثَةً وَاقْرَإِ الْقُرْآنَ فِي كُلِّ شَهْرٍ ". قَالَ قُلْتُ أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ. قَالَ " صُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فِي الْجُمُعَةِ ". قُلْتُ أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ. قَالَ " أَفْطِرْ يَوْمَيْنِ وَصُمْ يَوْمًا ". قَالَ قُلْتُ أُطِيقُ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ. قَالَ " صُمْ أَفْضَلَ الصَّوْمِ صَوْمِ دَاوُدَ صِيَامَ يَوْمٍ وَإِفْطَارَ يَوْمٍ وَاقْرَأْ فِي كُلِّ سَبْعِ لَيَالٍ مَرَّةً ". فَلَيْتَنِي قَبِلْتُ رُخْصَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَذَاكَ أَنِّي كَبِرْتُ وَضَعُفْتُ فَكَانَ يَقْرَأُ عَلَى بَعْضِ أَهْلِهِ السُّبْعَ مِنَ الْقُرْآنِ بِالنَّهَارِ وَالَّذِي يَقْرَؤُهُ يَعْرِضُهُ مِنَ النَّهَارِ لِيَكُونَ أَخَفَّ عَلَيْهِ بِاللَّيْلِ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَتَقَوَّى أَفْطَرَ أَيَّامًا وَأَحْصَى وَصَامَ مِثْلَهُنَّ كَرَاهِيةَ أَنْ يَتْرُكَ شَيْئًا فَارَقَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ وَقَالَ بَعْضُهُمْ فِي ثَلاَثٍ وَفِي خَمْسٍ وَأَكْثَرُهُمْ عَلَى سَبْعٍ.
(Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo) aytdi:) Otam meni hasab (nasab) sohibi (asilzoda) bir ayolga uylantirdi; u (otam) kelinini (mening xotinimni) yoʻqlab (ahvolini surishtirib) turar va undan eri haqida soʻrar edi. U (xotinim): «(U) — qanday yaxshi kishi: biz unga kelganimizdan beri u bizning toʻ shagimizni bosmadi (yaqinlik qilmadi) va bizning xilvatimizni (parda ortini) titkilamadi (qiziqmadi)», der edi. Bu (hol) unga (otamga) choʻ zilgach, u buni Paygʻambar ﷺga zikr qildi. U zot: «Uni menga roʻ para qil (uchratib qoʻ y)», dedilar. Men keyin u zot bilan uchrashdim. U zot: «Sen qanday roʻ za tutasan?» dedilar. (Men): «Har kuni», dedim. U zot: «Sen (Qurʼonni) qanday xatm qilasan?» dedilar. (Men): «Har kecha», dedim. U zot: «Har oyda uch (kun) roʻ za tut va Qurʼonni har oyda (bir marta xatm qilib) oʻqi», dedilar. Men: «Men bundan koʻ proq (qilishga) quvvat sezaman», dedim. U zot: «Haftada uch kun roʻ za tut», dedilar. Men: «Men bundan koʻ proq (qilishga) quvvat sezaman», dedim. U zot: «Ikki kun ochil (roʻ zasiz boʻ l) va bir kun roʻ za tut», dedilar. Men: «Men bundan koʻ proq (qilishga) quvvat sezaman», dedim. U zot: «Roʻ zaning eng afzali — Dovud (alayhissalom)ning roʻ zasini tut: bir kun roʻ za tutib, bir kun ochil; va (Qurʼonni) har yetti kechada bir marta (xatm qilib) oʻqi», dedilar. Qaniydi men Rasululloh ﷺning ruxsatini qabul qilgan boʻ lsam — chunki men keksaydim va ojiz boʻ lib qoldim. (Abdulloh) oʻ z ahlidan baʼzisiga Qurʼonning (yetti kunlik) bir ulushini (subʼni) kunduzda oʻqib berar; uni (yodlashda) qiyinlashmasin uchun, oʻqiydigan (subʼni) kunduzda (oldindan) koʻ rib (tayyorlab) qoʻ yar edi; (kuch yigʻ moqchi) boʻ lganida esa, bir necha kun ochil (roʻ zasiz) boʻ lib, (ularni) sanab qoʻ yar, soʻng ularning misli (qadar)da roʻ za tutar edi — Paygʻambar ﷺ bilan (kelishib) ajralgan narsasini tark qilishni yoqtirmagani (xush koʻ rmagani) sababli. (Abu Abdulloh (Buxoriy): Baʼzilar ‹uch (kun)da›, baʼzilar ‹besh (kun)da› (xatm qiladi) dedi; koʻ pchiligi esa ‹yetti (kun)› (degan fikrda)dir.)(Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Отам мени ҳасаб (насаб) соҳиби (асилзода) бир аёлга уйлантирди; у (отам) келинини (менинг хотинимни) йўқлаб (аҳволини суриштириб) турар ва ундан эри ҳақида сўрар эди. У (хотиним): «(У) — қандай яхши киши: биз унга келганимиздан бери у бизнинг тў шагимизни босмади (яқинлик қилмади) ва бизнинг хилватимизни (парда ортини) титкиламади (қизиқмади)», дер эди. Бу (ҳол) унга (отамга) чў зилгач, у буни Пайғамбар ﷺга зикр қилди. У зот: «Уни менга рў пара қил (учратиб қў й)», дедилар. Мен кейин у зот билан учрашдим. У зот: «Сен қандай рў за тутасан?» дедилар. (Мен): «Ҳар куни», дедим. У зот: «Сен (Қуръонни) қандай хатм қиласан?» дедилар. (Мен): «Ҳар кеча», дедим. У зот: «Ҳар ойда уч (кун) рў за тут ва Қуръонни ҳар ойда (бир марта хатм қилиб) ўқи», дедилар. Мен: «Мен бундан кў проқ (қилишга) қувват сезаман», дедим. У зот: «Ҳафтада уч кун рў за тут», дедилар. Мен: «Мен бундан кў проқ (қилишга) қувват сезаман», дедим. У зот: «Икки кун очил (рў засиз бў л) ва бир кун рў за тут», дедилар. Мен: «Мен бундан кў проқ (қилишга) қувват сезаман», дедим. У зот: «Рў занинг энг афзали — Довуд (алайҳиссалом)нинг рў засини тут: бир кун рў за тутиб, бир кун очил; ва (Қуръонни) ҳар етти кечада бир марта (хатм қилиб) ўқи», дедилар. Қанийди мен Расулуллоҳ ﷺнинг рухсатини қабул қилган бў лсам — чунки мен кексайдим ва ожиз бў либ қолдим. (Абдуллоҳ) ў з аҳлидан баъзисига Қуръоннинг (етти кунлик) бир улушини (субъни) кундузда ўқиб берар; уни (ёдлашда) қийинлашмасин учун, ўқийдиган (субъни) кундузда (олдиндан) кў риб (тайёрлаб) қў яр эди; (куч йиғ моқчи) бў лганида эса, бир неча кун очил (рў засиз) бў либ, (уларни) санаб қў яр, сўнг уларнинг мисли (қадар)да рў за тутар эди — Пайғамбар ﷺ билан (келишиб) ажралган нарсасини тарк қилишни ёқтирмагани (хуш кў рмагани) сабабли. (Абу Абдуллоҳ (Бухорий): Баъзилар ‹уч (кун)да›, баъзилар ‹беш (кун)да› (хатм қилади) деди; кў пчилиги эса ‹етти (кун)› (деган фикрда)дир.)