حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي جَمْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، سُئِلَ عَنْ مُتْعَةِ النِّسَاءِ، فَرَخَّصَ فَقَالَ لَهُ مَوْلًى لَهُ إِنَّمَا ذَلِكَ فِي الْحَالِ الشَّدِيدِ وَفِي النِّسَاءِ قِلَّةٌ أَوْ نَحْوَهُ. فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ نَعَمْ.
(Abu Jamra aytdi:) Men Ibn Abbosdan — ayollar mutʼasi haqida soʻralganini — eshitdim; u (unga) ruxsat berdi. Uning bir ozod qilgan (quli) unga: «Bu — faqat qattiq (zarurat) holatida va ayollar kam (boʻ lgan) paytda (edi)», yoki shunga oʻ xshash (gap)ni aytdi. Ibn Abbos: «Ha (shunday)», dedi.(Абу Жамра айтди:) Мен Ибн Аббосдан — аёллар мутъаси ҳақида сўралганини — эшитдим; у (унга) рухсат берди. Унинг бир озод қилган (қули) унга: «Бу — фақат қаттиқ (зарурат) ҳолатида ва аёллар кам (бў лган) пайтда (эди)», ёки шунга ў хшаш (гап)ни айтди. Ибн Аббос: «Ҳа (шундай)», деди.