حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ ـ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي. فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لاَ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا. قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ. فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَىَّ شَيْئًا، وَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيْهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ، فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ، فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَىَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَىَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا. قَالَ عُمَرُ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ عَلَىَّ إِلاَّ أَنِّي كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ ذَكَرَهَا، فَلَمْ أَكُنْ لأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَوْ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَبِلْتُهَا.
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Umar ibnul-Xattob — qizi Hafsa Xunays ibn Huzofa as-Sahmiydan beva qolganida (u — Rasululloh ﷺning ashobidan edi, Madinada vafot etgan edi) — (shunday) dedi: «Men Usmon ibn Affonning oldigʻa kelib, unga Hafsani taklif qildim. U: ‹Men oʻ z ishimni (oʻ ylab) koʻ ramen› dedi. Men bir necha kecha kutdim; soʻng u meni uchratib: ‹Menga — shu kunlarimda uylanmaslik (maʼqul) koʻ rindi› dedi». Umar aytdi: «Soʻng men Abu Bakr as-Siddiqni uchratib: ‹Agar xohlasang, senga Umarning qizi Hafsani nikohlab beraman› dedim. Abu Bakr sukut qildi va menga hech narsa qaytarmadi; men undan — Usmondan (xafa boʻ lganimdan) koʻ ra koʻ proq xafa boʻ ldim. Bir necha kecha kutdim; soʻng Rasululloh ﷺ uni xostgorlik qildilar; men uni u zotga nikohlab berdim. Soʻng Abu Bakr meni uchratib: ‹Sen — menga Hafsani taklif qilgan paytingda, men senga hech narsa qaytarmaganim uchun — mendan xafa boʻ lgandirsan?› dedi. Umar: ‹Men: ‹Ha› dedim› (dedi). Abu Bakr: ‹Sen menga taklif qilgan (narsa)da senga qaytarishdan — men Rasululloh ﷺ u ni (Hafsani) zikr qilganlarini bilganimdan boshqa (narsa) — meni toʻ smadi; men Rasululloh ﷺning sirini oshkor qiluvchi emas edim; agar Rasululloh ﷺ uni tark qilgan boʻ lsalar edi, men uni qabul qilgan boʻ lar edim› dedi».(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Умар ибнул-Хаттоб — қизи Ҳафса Хунайс ибн Ҳузофа ас-Саҳмийдан бева қолганида (у — Расулуллоҳ ﷺнинг ашобидан эди, Мадинада вафот этган эди) — (шундай) деди: «Мен Усмон ибн Аффоннинг олдиға келиб, унга Ҳафсани таклиф қилдим. У: ‹Мен ў з ишимни (ў йлаб) кў рамен› деди. Мен бир неча кеча кутдим; сўнг у мени учратиб: ‹Менга — шу кунларимда уйланмаслик (маъқул) кў ринди› деди». Умар айтди: «Сўнг мен Абу Бакр ас-Сиддиқни учратиб: ‹Агар хоҳласанг, сенга Умарнинг қизи Ҳафсани никоҳлаб бераман› дедим. Абу Бакр сукут қилди ва менга ҳеч нарса қайтармади; мен ундан — Усмондан (хафа бў лганимдан) кў ра кў проқ хафа бў лдим. Бир неча кеча кутдим; сўнг Расулуллоҳ ﷺ уни хостгорлик қилдилар; мен уни у зотга никоҳлаб бердим. Сўнг Абу Бакр мени учратиб: ‹Сен — менга Ҳафсани таклиф қилган пайтингда, мен сенга ҳеч нарса қайтармаганим учун — мендан хафа бў лгандирсан?› деди. Умар: ‹Мен: ‹Ҳа› дедим› (деди). Абу Бакр: ‹Сен менга таклиф қилган (нарса)да сенга қайтаришдан — мен Расулуллоҳ ﷺ у ни (Ҳафсани) зикр қилганларини билганимдан бошқа (нарса) — мени тў смади; мен Расулуллоҳ ﷺнинг сирини ошкор қилувчи эмас эдим; агар Расулуллоҳ ﷺ уни тарк қилган бў лсалар эди, мен уни қабул қилган бў лар эдим› деди».