حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ جُنْدَبِ بْنِ سُفْيَانَ الْبَجَلِيِّ، قَالَ ضَحَّيْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُضْحِيَّةً ذَاتَ يَوْمٍ فَإِذَا أُنَاسٌ قَدْ ذَبَحُوا ضَحَايَاهُمْ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَآهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ قَدْ ذَبَحُوا قَبْلَ الصَّلاَةِ فَقَالَ " مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيَذْبَحْ مَكَانَهَا أُخْرَى، وَمَنْ كَانَ لَمْ يَذْبَحْ حَتَّى صَلَّيْنَا فَلْيَذْبَحْ عَلَى اسْمِ اللَّهِ ".
(Jundub ibn Sufyon al-Bajaliy (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz bir kun Rasululloh ﷺ bilan (birga) bir qurbonlik (udhiya) soʻ ydik; birdan baʼzi odamlar oʻ z qurbonliklarini namozdan oldin soʻ ygan edi. U zot (namozdan) qaytgach, ularni — namozdan oldin soʻ yganlarini — koʻ rdilar va: «Kim namozdan oldin soʻ ygan boʻ lsa, uning oʻ rniga boshqasini soʻ ysin; kim — biz namoz oʻqiguncha — soʻ ymagan boʻ lsa, Allohning nomi bilan soʻ ysin» dedilar.(Жундуб ибн Суфён ал-Бажалий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз бир кун Расулуллоҳ ﷺ билан (бирга) бир қурбонлик (удҳия) сў йдик; бирдан баъзи одамлар ў з қурбонликларини намоздан олдин сў йган эди. У зот (намоздан) қайтгач, уларни — намоздан олдин сў йганларини — кў рдилар ва: «Ким намоздан олдин сў йган бў лса, унинг ў рнига бошқасини сў йсин; ким — биз намоз ўқигунча — сў ймаган бў лса, Аллоҳнинг номи билан сў йсин» дедилар.