حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، قَالَ لَنَا عِكْرِمَةُ أَلاَ أُخْبِرُكُمْ بِأَشْيَاءَ، قِصَارٍ حَدَّثَنَا بِهَا أَبُو هُرَيْرَةَ، نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الشُّرْبِ مِنْ فَمِ الْقِرْبَةِ أَوِ السِّقَاءِ، وَأَنْ يَمْنَعَ جَارَهُ أَنْ يَغْرِزَ خَشَبَهُ فِي دَارِهِ.
(Ikrima aytdi:) Bizga Abu Hurayra (roziyallohu anhu) bir necha qisqa (hadis) soʻzlab berdi: Rasululloh ﷺ qirba yoki mesh (teri xalta)ning ogʻ zidan ichishdan, va (kishi) qoʻ shnisini — oʻ z (qoʻ shnisining) devoriga yogʻ och (xoda) qadashdan toʻ sishidan — qaytardilar.(Икрима айтди:) Бизга Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) бир неча қисқа (ҳадис) сўзлаб берди: Расулуллоҳ ﷺ қирба ёки меш (тери халта)нинг оғ зидан ичишдан, ва (киши) қў шнисини — ў з (қў шнисининг) деворига ёғ оч (хода) қадашдан тў сишидан — қайтардилар.