حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ ذُكِرَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم امْرَأَةٌ مِنَ الْعَرَبِ، فَأَمَرَ أَبَا أُسَيْدٍ السَّاعِدِيَّ أَنْ يُرْسِلَ إِلَيْهَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَقَدِمَتْ فَنَزَلَتْ فِي أُجُمِ بَنِي سَاعِدَةَ، فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى جَاءَهَا فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَإِذَا امْرَأَةٌ مُنَكِّسَةٌ رَأْسَهَا، فَلَمَّا كَلَّمَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ. فَقَالَ " قَدْ أَعَذْتُكِ مِنِّي ". فَقَالُوا لَهَا أَتَدْرِينَ مَنْ هَذَا قَالَتْ لاَ. قَالُوا هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَخْطُبَكِ. قَالَتْ كُنْتُ أَنَا أَشْقَى مِنْ ذَلِكَ. فَأَقْبَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ حَتَّى جَلَسَ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ، ثُمَّ قَالَ " اسْقِنَا يَا سَهْلُ ". فَخَرَجْتُ لَهُمْ بِهَذَا الْقَدَحِ فَأَسْقَيْتُهُمْ فِيهِ، فَأَخْرَجَ لَنَا سَهْلٌ ذَلِكَ الْقَدَحَ فَشَرِبْنَا مِنْهُ. قَالَ ثُمَّ اسْتَوْهَبَهُ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ بَعْدَ ذَلِكَ فَوَهَبَهُ لَهُ.
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺga arablardan bir ayol (haqida) zikr qilindi; u zot Abu Usayd as-Soidiyga — unga (xabar) yuborishni — buyurdilar; u unga (xabar) yubordi. U keldi va Banu Soida qoʻ rgʻ onida (ujum) tushdi. Paygʻambar ﷺ (yoʻ lga) chiqib, uning oldiga keldilar va uning huzuriga kirdilar — birdan u (ayol) boshini (yerga) eggan (ayol) edi. Paygʻambar ﷺ unga (gap) qilgach, u: «Men sendan Allohga panoh tilayman» dedi. U zot: «Men seni oʻ zimdan panoh berdim (qoʻ yib yubordim)» dedilar. (Odamlar) unga: «Bu kim ekanini bilasanmi?» dedi. U: «Yoʻq» dedi. Ular: «Bu — Rasululloh ﷺ; seni xostgorlik qilgani (sovchilikka) keldilar» dedi. U: «Men shunchalik baxtsiz (shoʻrpeshana) edim-a!» dedi. Soʻng Paygʻambar ﷺ oʻ sha kun (yurib) keldilar — to oʻ zlari va ashobi Banu Soidaning sayfasida (soyabonida) oʻ tirdilar, soʻng: «Bizga (suv) ichir, ey Sahl» dedilar. (Sahl:) Men ularga mana shu qadah (bilan suv) chiqarib, unda ularga ichirdim. (Roviy:) Sahl bizga oʻ sha qadahni chiqardi; biz undan ichdik. (Roviy:) Soʻng buni Umar ibn Abdulaziz undan (hadya qilishini) soʻradi; u (Sahl) uni unga hadya qildi.(Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺга араблардан бир аёл (ҳақида) зикр қилинди; у зот Абу Усайд ас-Соидийга — унга (хабар) юборишни — буюрдилар; у унга (хабар) юборди. У келди ва Бану Соида қў рғ онида (ужум) тушди. Пайғамбар ﷺ (йў лга) чиқиб, унинг олдига келдилар ва унинг ҳузурига кирдилар — бирдан у (аёл) бошини (ерга) эгган (аёл) эди. Пайғамбар ﷺ унга (гап) қилгач, у: «Мен сендан Аллоҳга паноҳ тилайман» деди. У зот: «Мен сени ў зимдан паноҳ бердим (қў йиб юбордим)» дедилар. (Одамлар) унга: «Бу ким эканини биласанми?» деди. У: «Йўқ» деди. Улар: «Бу — Расулуллоҳ ﷺ; сени хостгорлик қилгани (совчиликка) келдилар» деди. У: «Мен шунчалик бахтсиз (шўрпешана) эдим-а!» деди. Сўнг Пайғамбар ﷺ ў ша кун (юриб) келдилар — то ў злари ва ашоби Бану Соиданинг сайфасида (соябонида) ў тирдилар, сўнг: «Бизга (сув) ичир, эй Саҳл» дедилар. (Саҳл:) Мен уларга мана шу қадаҳ (билан сув) чиқариб, унда уларга ичирдим. (Ровий:) Саҳл бизга ў ша қадаҳни чиқарди; биз ундан ичдик. (Ровий:) Сўнг буни Умар ибн Абдулазиз ундан (ҳадя қилишини) сўради; у (Саҳл) уни унга ҳадя қилди.