حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ خَرَجْنَا وَمَعَنَا غَالِبُ بْنُ أَبْجَرَ فَمَرِضَ فِي الطَّرِيقِ، فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَهْوَ مَرِيضٌ، فَعَادَهُ ابْنُ أَبِي عَتِيقٍ فَقَالَ لَنَا عَلَيْكُمْ بِهَذِهِ الْحُبَيْبَةِ السَّوْدَاءِ، فَخُذُوا مِنْهَا خَمْسًا أَوْ سَبْعًا فَاسْحَقُوهَا، ثُمَّ اقْطُرُوهَا فِي أَنْفِهِ بِقَطَرَاتِ زَيْتٍ فِي هَذَا الْجَانِبِ وَفِي هَذَا الْجَانِبِ، فَإِنَّ عَائِشَةَ حَدَّثَتْنِي أَنَّهَا سَمِعَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ هَذِهِ الْحَبَّةَ السَّوْدَاءَ شِفَاءٌ مِنْ كُلِّ دَاءٍ إِلاَّ مِنَ السَّامِ ". قُلْتُ وَمَا السَّامُ قَالَ الْمَوْتُ.
(Xolid ibn Saʼd aytdi:) Biz (yoʻ lga) chiqdik; biz bilan Gʻ olib ibn Abjar (bor) edi; u yoʻ lda kasal boʻ ldi. Biz Madinaga keldik — u (hali) kasal edi. Ibn Abu Atiq uni yoʻqlab kelib, bizga: «Mana shu sevda doni (qora urugʻ )ni (oling); undan beshta yoki yettita olib, ularni ezing, soʻng burniga — mana bu tomonga va mana bu tomonga — bir necha tomchi zaytun yogʻ i bilan tomizinglar; chunki Oisha menga — u Paygʻambar ﷺni: ‹Albatta mana shu sevda doni — som (oʻ lim)dan boshqa — har bir dardga shifodir› deganlarini eshitganini — soʻzlab berdi» dedi. Men: «Som nima?» dedim. U: «Oʻ lim» dedi.(Холид ибн Саъд айтди:) Биз (йў лга) чиқдик; биз билан Ғ олиб ибн Абжар (бор) эди; у йў лда касал бў лди. Биз Мадинага келдик — у (ҳали) касал эди. Ибн Абу Атиқ уни йўқлаб келиб, бизга: «Мана шу севда дони (қора уруғ )ни (олинг); ундан бешта ёки еттита олиб, уларни эзинг, сўнг бурнига — мана бу томонга ва мана бу томонга — бир неча томчи зайтун ёғ и билан томизинглар; чунки Оиша менга — у Пайғамбар ﷺни: ‹Албатта мана шу севда дони — сом (ў лим)дан бошқа — ҳар бир дардга шифодир› деганларини эшитганини — сўзлаб берди» деди. Мен: «Сом нима?» дедим. У: «Ў лим» деди.