(Oisha (roziyallohu anho) va Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdilar:) Rasululloh ﷺga (vafot dardi) tushganida, u zot egnidagi xamisani yuzlariga tashlay boshladilar; qachon (nafaslari) siqilsa, uni yuzlaridan ochardilar. Shu holatda (u zot): «Yahudiy va nasorolarga Allohning laʼnati boʻlsin; ular paygʻambarlarining qabrlarini masjidlar (sajdagohlar) qilib oldilar» dedilar — (u zot bu bilan) ular qilgan ishdan ogohlantirardilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ва Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтдилар:) Расулуллоҳ ﷺга (вафот дарди) тушганида, у зот эгнидаги хамисани юзларига ташлай бошладилар; қачон (нафаслари) сиқилса, уни юзларидан очардилар. Шу ҳолатда (у зот): «Яҳудий ва насороларга Аллоҳнинг лаънати бўлсин; улар пайғамбарларининг қабрларини масжидлар (саждагоҳлар) қилиб олдилар» дедилар — (у зот бу билан) улар қилган ишдан огоҳлантирардилар.