حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " كُلُّ أُمَّتِي مُعَافًى إِلاَّ الْمُجَاهِرِينَ، وَإِنَّ مِنَ الْمَجَانَةِ أَنْ يَعْمَلَ الرَّجُلُ بِاللَّيْلِ عَمَلاً، ثُمَّ يُصْبِحَ وَقَدْ سَتَرَهُ اللَّهُ، فَيَقُولَ يَا فُلاَنُ عَمِلْتُ الْبَارِحَةَ كَذَا وَكَذَا، وَقَدْ بَاتَ يَسْتُرُهُ رَبُّهُ وَيُصْبِحُ يَكْشِفُ سِتْرَ اللَّهِ عَنْهُ ".
(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Rasululloh ﷺning (shunday) deganlarini eshitdim: «Ummatimning hammasi (gunohlari) afv qilinadi, magar (oshkora) gunoh qiluvchilar (mujohirlar) bundan mustasno. Albatta, oshkoralikdan (biri) — kishi kechasi bir (gunoh) ish qilib, soʻng — Alloh uni yopib (yashirib) qoʻygan holda — ertalab: ‹Ey falon, men kecha shunday-shunday (ish) qildim› deyishidir; holbuki u Robbi uni yashirib turgan holda tunab chiqdi, soʻng (oʻzi) Allohning pardasini oʻzidan ochib (oshkor qilib) tongni qarshilaydi».(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺнинг (шундай) деганларини эшитдим: «Умматимнинг ҳаммаси (гуноҳлари) афв қилинади, магар (ошкора) гуноҳ қилувчилар (мужоҳирлар) бундан мустасно. Албатта, ошкораликдан (бири) — киши кечаси бир (гуноҳ) иш қилиб, сўнг — Аллоҳ уни ёпиб (яшириб) қўйган ҳолда — эрталаб: ‹Эй фалон, мен кеча шундай-шундай (иш) қилдим› дейишидир; ҳолбуки у Робби уни яшириб турган ҳолда тунаб чиқди, сўнг (ўзи) Аллоҳнинг пардасини ўзидан очиб (ошкор қилиб) тонгни қаршилайди».