حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم صَفِيَّةُ، مُرْدِفَهَا عَلَى رَاحِلَتِهِ، فَلَمَّا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَثَرَتِ النَّاقَةُ، فَصُرِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَالْمَرْأَةُ، وَأَنَّ أَبَا طَلْحَةَ ـ قَالَ أَحْسِبُ ـ اقْتَحَمَ عَنْ بَعِيرِهِ، فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ جَعَلَنِي اللَّهُ فِدَاكَ، هَلْ أَصَابَكَ مِنْ شَىْءٍ. قَالَ " لاَ وَلَكِنْ عَلَيْكَ بِالْمَرْأَةِ ". فَأَلْقَى أَبُو طَلْحَةَ ثَوْبَهُ عَلَى وَجْهِهِ فَقَصَدَ قَصْدَهَا، فَأَلْقَى ثَوْبَهُ عَلَيْهَا فَقَامَتِ الْمَرْأَةُ، فَشَدَّ لَهُمَا عَلَى رَاحِلَتِهِمَا فَرَكِبَا، فَسَارُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِظَهْرِ الْمَدِينَةِ ـ أَوْ قَالَ أَشْرَفُوا عَلَى الْمَدِينَةِ ـ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " آيِبُونَ تَائِبُونَ، عَابِدُونَ لِرَبِّنَا حَامِدُونَ ". فَلَمْ يَزَلْ يَقُولُهَا حَتَّى دَخَلَ الْمَدِينَةَ.
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) rivoyat qilishicha,) u va Abu Talha Paygʻambar ﷺ bilan (birga) keldilar; Paygʻambar ﷺ bilan birga Safiyya (ham) bor edi, u zot uni oʻz ulovlariga, ortlariga mindirgan edilar. Ular yoʻlning bir (joyi)da boʻlganlarida, tuya qoqildi va Paygʻambar ﷺ hamda (oʻsha) ayol (yiqilib) tushdilar. Abu Talha — (roviy:) menimcha (dedi) — oʻz tuyasidan (sakrab) tushdi va Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Yo Allohning paygʻambari, Alloh meni senga fido qilsin, sizga biror narsa (jarohat) yetdimi?» dedi. (U zot:) «Yoʻq; lekin sen ayolga qara (yordam ber)» dedilar. Shunda Abu Talha (koʻzini olib qochish uchun) oʻz kiyimini yuziga tashladi va u (ayol) tomon yoʻnaldi; u oʻz kiyimini uning ustiga tashladi, ayol (oʻrnidan) turdi. Soʻng (Abu Talha) ular ikkisi uchun ulovlarini mahkamladi, ular mindilar. Ular yurdilar — toki Madinaning orqasiga (yaqiniga) yetganlarida — yoki: Madinani (uzoqdan) koʻrganlarida — Paygʻambar ﷺ: «(Biz Rabbimizga) qaytuvchilar, tavba qiluvchilar, Robbimizga ibodat qiluvchilar, hamd aytuvchilarmiz» dedilar. (U zot) Madinaga kirgunlaricha buni aytaverdilar.(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) ривоят қилишича,) у ва Абу Талҳа Пайғамбар ﷺ билан (бирга) келдилар; Пайғамбар ﷺ билан бирга Сафийя (ҳам) бор эди, у зот уни ўз уловларига, ортларига миндирган эдилар. Улар йўлнинг бир (жойи)да бўлганларида, туя қоқилди ва Пайғамбар ﷺ ҳамда (ўша) аёл (йиқилиб) тушдилар. Абу Талҳа — (ровий:) менимча (деди) — ўз туясидан (сакраб) тушди ва Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб: «Ё Аллоҳнинг пайғамбари, Аллоҳ мени сенга фидо қилсин, сизга бирор нарса (жароҳат) етдими?» деди. (У зот:) «Йўқ; лекин сен аёлга қара (ёрдам бер)» дедилар. Шунда Абу Талҳа (кўзини олиб қочиш учун) ўз кийимини юзига ташлади ва у (аёл) томон йўналди; у ўз кийимини унинг устига ташлади, аёл (ўрнидан) турди. Сўнг (Абу Талҳа) улар иккиси учун уловларини маҳкамлади, улар миндилар. Улар юрдилар — токи Мадинанинг орқасига (яқинига) етганларида — ёки: Мадинани (узоқдан) кўрганларида — Пайғамбар ﷺ: «(Биз Раббимизга) қайтувчилар, тавба қилувчилар, Роббимизга ибодат қилувчилар, ҳамд айтувчилармиз» дедилар. (У зот) Мадинага киргунларича буни айтавердилар.