حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ وَهُوَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَدْ أَنْكَرْتُ بَصَرِي، وَأَنَا أُصَلِّي لِقَوْمِي، فَإِذَا كَانَتِ الأَمْطَارُ سَالَ الْوَادِي الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ، لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ آتِيَ مَسْجِدَهُمْ فَأُصَلِّيَ بِهِمْ، وَوَدِدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ تَأْتِينِي فَتُصَلِّيَ فِي بَيْتِي، فَأَتَّخِذَهُ مُصَلًّى. قَالَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سَأَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". قَالَ عِتْبَانُ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ، فَاسْتَأْذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ، فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ ثُمَّ قَالَ " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ". قَالَ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْبَيْتِ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ، فَقُمْنَا فَصَفَّنَا، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ، قَالَ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرَةٍ صَنَعْنَاهَا لَهُ. قَالَ فَثَابَ فِي الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْ أَهْلِ الدَّارِ ذَوُو عَدَدٍ فَاجْتَمَعُوا، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخَيْشِنِ أَوِ ابْنُ الدُّخْشُنِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ ذَلِكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُلْ ذَلِكَ، أَلاَ تَرَاهُ قَدْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ فَإِنَّا نَرَى وَجْهَهُ وَنَصِيحَتَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ الْحُصَيْنَ بْنَ مُحَمَّدٍ الأَنْصَارِيَّ ـ وَهْوَ أَحَدُ بَنِي سَالِمٍ وَهُوَ مِنْ سَرَاتِهِمْ ـ عَنْ حَدِيثِ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ، فَصَدَّقَهُ بِذَلِكَ.
Itbon ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi (u Rasululloh ﷺ ning sahobasi va Badrda qatnashgan ansoriylardan edi): Men Rasululloh ﷺ ning oldiga kelib: «Yo Rasululloh, koʻzim xiralashdi va men qavmimga imomlik qilaman. Yomgʻir yoqqanda, men bilan qavmim orasidagi jilgʻada suv oqadi, shuning uchun ularning masjidiga borib imomlik qila olmayman. Yo Rasululloh, koshki uyimga kelib, unda namoz oʻqisangiz — men oʻsha joyni joynamoz qilsam», — dedim. Rasululloh ﷺ: «Inshaalloh, shunday qilaman», — dedilar. Ertasi kun quyosh koʻtarilgach, Rasululloh ﷺ va Abu Bakr keldilar va Rasululloh ﷺ kirishga izn soʻradilar. Men izn berdim; u zot kirgach oʻtirmadilar va menga: «Qayerda namoz oʻqishimni xohlaysan?» — dedilar. Men uyimdagi bir joyni koʻrsatdim. Bas, Rasululloh ﷺ u yerda turib ‹Allohu akbar› dedilar, biz ham turib orqalarida saf tortdik va u zot ikki rakat oʻqib, salom bilan tugatdilar. Biz u zotni biz tayyorlagan ‹xazira› (degan taom)ga qoldirishni soʻradik. Uyga oilamizning koʻp aʼzosi yigʻildi va ulardan biri: «Molik ibn Duxayshin (yoki Ibn Duxshun) qani?» — dedi. Boshqasi: «U — munofiq, Alloh va Uning Rasulini sevmaydi», — dedi. Buni eshitib, Rasululloh ﷺ: «Unday dema. U ‹Lo ilaha illalloh›ni yolgʻiz Alloh uchun aytganini koʻrmadingmi?» — dedilar. U: «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biladi. Biz uni munofiqlarga yordam va maslahat berayotgan holda koʻramiz», — dedi. Rasululloh ﷺ: «Alloh ‹Lo ilaha illalloh›ni yolgʻiz Alloh uchun aytgan kishiga (doʻzax) oʻtni harom qildi», — dedilar.Итбон ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади (у Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаси ва Бадрда қатнашган ансорийлардан эди): Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига келиб: «Ё Расулуллоҳ, кўзим хиралашди ва мен қавмимга имомлик қиламан. Ёмғир ёққанда, мен билан қавмим орасидаги жилғада сув оқади, шунинг учун уларнинг масжидига бориб имомлик қила олмайман. Ё Расулуллоҳ, кошки уйимга келиб, унда намоз ўқисангиз — мен ўша жойни жойнамоз қилсам», — дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Иншааллоҳ, шундай қиламан», — дедилар. Эртаси кун қуёш кўтарилгач, Расулуллоҳ ﷺ ва Абу Бакр келдилар ва Расулуллоҳ ﷺ киришга изн сўрадилар. Мен изн бердим; у зот киргач ўтирмадилар ва менга: «Қаерда намоз ўқишимни хоҳлайсан?» — дедилар. Мен уйимдаги бир жойни кўрсатдим. Бас, Расулуллоҳ ﷺ у ерда туриб ‹Аллоҳу акбар› дедилар, биз ҳам туриб орқаларида саф тортдик ва у зот икки ракат ўқиб, салом билан тугатдилар. Биз у зотни биз тайёрлаган ‹хазира› (деган таом)га қолдиришни сўрадик. Уйга оиламизнинг кўп аъзоси йиғилди ва улардан бири: «Молик ибн Духайшин (ёки Ибн Духшун) қани?» — деди. Бошқаси: «У — мунофиқ, Аллоҳ ва Унинг Расулини севмайди», — деди. Буни эшитиб, Расулуллоҳ ﷺ: «Ундай дема. У ‹Ло илаҳа иллаллоҳ›ни ёлғиз Аллоҳ учун айтганини кўрмадингми?» — дедилар. У: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади. Биз уни мунофиқларга ёрдам ва маслаҳат бераётган ҳолда кўрамиз», — деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ ‹Ло илаҳа иллаллоҳ›ни ёлғиз Аллоҳ учун айтган кишига (дўзах) ўтни ҳаром қилди», — дедилар.