وَأَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ يُصَلِّي إِلَى الْعِرْقِ الَّذِي عِنْدَ مُنْصَرَفِ الرَّوْحَاءِ، وَذَلِكَ الْعِرْقُ انْتِهَاءُ طَرَفِهِ عَلَى حَافَةِ الطَّرِيقِ، دُونَ الْمَسْجِدِ الَّذِي بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْمُنْصَرَفِ، وَأَنْتَ ذَاهِبٌ إِلَى مَكَّةَ. وَقَدِ ابْتُنِيَ ثَمَّ مَسْجِدٌ، فَلَمْ يَكُنْ عَبْدُ اللَّهِ يُصَلِّي فِي ذَلِكَ الْمَسْجِدِ، كَانَ يَتْرُكُهُ عَنْ يَسَارِهِ وَوَرَاءَهُ، وَيُصَلِّي أَمَامَهُ إِلَى الْعِرْقِ نَفْسِهِ، وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَرُوحُ مِنَ الرَّوْحَاءِ، فَلاَ يُصَلِّي الظُّهْرَ حَتَّى يَأْتِيَ ذَلِكَ الْمَكَانَ فَيُصَلِّي فِيهِ الظُّهْرَ، وَإِذَا أَقْبَلَ مِنْ مَكَّةَ فَإِنْ مَرَّ بِهِ قَبْلَ الصُّبْحِ بِسَاعَةٍ أَوْ مِنْ آخِرِ السَّحَرِ عَرَّسَ حَتَّى يُصَلِّيَ بِهَا الصُّبْحَ.
Ibn Umar Ravhoning burilish (joyi) yonidagi ʼirq (past tepalik)ka qarab namoz oʻqir edi; oʻsha ʼirqning uchi yoʻl chetida — uning bilan burilish orasidagi masjiddan berida — Makkaga ketayotganingda (joylashgan). Oʻsha yerda bir masjid qurilgan edi, lekin Abdulloh oʻsha masjidda namoz oʻqimas edi; uni chap tomonida va orqasida qoldirib, oldida — oʻsha ʼirqning oʻziga qarab — namoz oʻqir edi. Abdulloh Ravhodan (yoʻlga) chiqar va oʻsha joyga yetmaguncha peshin namozini oʻqimas, oʻsha yerda peshinni oʻqir edi. Makkadan kelganida, agar u (joy)dan tongdan bir soat oldin yoki saharning oxirida oʻtsa, u yerda bomdodni oʻqiguncha tunar edi.Ибн Умар Равҳонинг бурилиш (жойи) ёнидаги ъирқ (паст тепалик)ка қараб намоз ўқир эди; ўша ъирқнинг учи йўл четида — унинг билан бурилиш орасидаги масжиддан берида — Маккага кетаётганингда (жойлашган). Ўша ерда бир масжид қурилган эди, лекин Абдуллоҳ ўша масжидда намоз ўқимас эди; уни чап томонида ва орқасида қолдириб, олдида — ўша ъирқнинг ўзига қараб — намоз ўқир эди. Абдуллоҳ Равҳодан (йўлга) чиқар ва ўша жойга етмагунча пешин намозини ўқимас, ўша ерда пешинни ўқир эди. Маккадан келганида, агар у (жой)дан тонгдан бир соат олдин ёки саҳарнинг охирида ўца, у ерда бомдодни ўқигунча тунар эди.